Noremi

Hallo Mijnheer de Uil

2012-02-06T20:41:00.000+01:00

Voor juf Sofie en Heksje Spinnemie

Handpop Uil

Vilt - Lijm - Naaimachine - Belletjes

Voor Leon

2012-02-06T20:33:00.002+01:00

Een geflockte mini-body voor deze mini-baby...

Even snel tussendoor...

2012-01-26T21:47:00.000+01:00

... voor instant resultaat en een contente zoon:

Wie is de mooiste van het land?

2012-01-04T20:20:00.000+01:00

En toen... kreeg ze van oma (aka de Kerstman) het langverwachte* Sneeuwwitje-kleed!! Zie ze glunderen.

En ook ondergewaardeerde prinsessen met boze stiefmoeders mogen af en toe eens van een glaasje champagne nippen:

* De Sint moest dit ook al brengen, maar bracht ander gerief. Tssss... die Sint toch.

2012

2012-01-04T20:15:00.000+01:00

Een beetje laat, maar daarom niet minder gemeend:

Aan iedereen een schitterend 2012, vrij van zorgen en gevuld met een hele hoop liefde, geluk, warmte en creativiteit!

Sailboatskirt

2011-12-29T20:54:00.002+01:00

Toen ik dit rokje hier zag, was ik verkocht! Eens iets helemaal anders dan een cirkelrokje/rimpelrokje/rimpelrokje zijdelingse knoopjes/...

Het patroon is van Oliver+S. Het stofje is van Michael Miller en heb ik ooit besteld bij Noeks. Althans dat denk ik, want het ligt al zodanig lang in de kast te blinken dat ik het niet meer 100 % zeker ben. Eigenlijk was het bedoeld voor de birthday party dress, maar daar zag ik me geen beginnen aan. En ik vind persoonlijk dat ze al wat te groot wordt voor zo'n jurkje.

Met de professionele hulp van deze beide dames, zat dit rokje op één gezellige naai-avond bijna in elkaar. Enkel omzomen en de bovenkant afwerken diende er nog te gebeuren. Maar daar doe ik dan -bloos- twee weken over. De bedoeling is dat het rokje geopend wordt met de knopen op het voorpand, maar aangezien ik zo een spillebenige dochter heb, kan ik het rokje gewoon over haar heupen trekken. En - driewerf hoera - zo hoefde ik ook geen dagen stress te hebben over de knoopsgaten.

Dus op het einde van het jaar, toch nog op de valreep een maaksel van Noremi. Dochter content, moeder ook content... en de zin om te naaien is er terug.

En schoon afgewerkt dat dat is...

En goed dat die oranje lakschoentjes daar bij passen.

En plezier dat dat baaske weer heeft ...

874

2011-12-24T16:26:00.000+01:00

Remi is 874 dagen oud vandaag.
En 't is een kleine schande, maar na 874 dagen kan ik u met trots mij eerste jongenskledingsstuk voorstellen.

Stof: Stoffenspektakel 2010 (ziet ge, de intentie was er al in 2010 hé)
Patroon: naar een broekje van Abel(tje).
Met dank aan: Abel voor het gebruik van zijn broekje en Gaëlle, voor 't gebruik van de overlock, waardoor dit stuk op een mum van tijd ineen zat en ik nog de tijd had om een rokje ineen te flansen. Maar hierover later meer.

Aanschouw het model dat niet wou stilzitten, en het broekje natuurlijk.

Rikki zonder wortel

2011-12-19T21:50:00.001+01:00

Nora had dit weekend Rikki op bezoek. De klaspop. En in tegenstelling tot vorig jaar, toen Nora Jules geen blik waardig keurde... was ze nu al dagen op voorhand aan het aftellen naar vrijdag - aka de paarse dag.

Rikki arriveerde hier met sloffen, rugzak, logeerboekje, memoryspel, CD, maar -o wee- zonder wortel. En zeg nu zelf, wat is een konijn zonder wortel? Das zoals kerstmis zonder kerstboom, of moeder van zieke kinders zonder wallen.
Dus, deze moeder (met wallen by the way) placeerde zich achter de naaimachine en produceerde een nieuwe wortel voor die arme Rikki. Met bijpassende sjakosj, iets of wat meisjesachtig. Maar who cares, wij doen hier niet aan stereotypering. Zo kan hij nooit of te nimmer nog zijn wortel verliezen. Hoop ik.

Lapsus Linguae

2011-12-19T11:22:00.000+01:00

Ha, een frambei en een aarboos.
Neen, ik wil Plop en de Kabeebiebouter.

Nora... winter 2011.

En binnenkort, eindelijk, echt waar, 't is geen verspreking: nog eens wat dinges die van onder de machine gerold zijn. Geduld is een schone deugd mensen.

Colette en Cezar

2011-11-20T14:28:00.001+01:00

Voorlopig valt hier weinig, bitter weinig te lezen en te beleven. Gewoon eventjes geen zin. Veel stofjes in de kast, veel belevenissen in het huishouden,... maar geen zin om te naaien, laat staan erover te bloggen.

Bij deze wel wat reclame voor een nieuwe naaiblog: Colette en Cezar. Ze begon pas een goed jaar geleden en maakt de prachtigste dingen. Veel succes met je blog G.!!

Allen daarheen.

En toen... was hij 2!

2011-08-05T22:19:00.000+02:00

Cadeautjes

Kus van Zus

Bakfiets

Twee begot. En hij is nog steeds om op te eten, en hij is nog steeds om ter koddigst.
Al is hij wel het levend voorbeeld van de "ik ben twee en ik zeg nee-fase".

Neen, mimietje nie kokam ete.
Neen, mimietje nie patat ete.
Neen, mimietje nie aapak aan.
Neen, mimietje nie mekje drinke.
Neen, mimietje nie boeke lees.
Neen, mimietje nie soene aan.
Neen, mimietje nie bedje.
Neen, neen, neen, neen, neen... honderd keer per dag.

Voor zijn verjaardag huurden we een bakfiets, fiesten langs de polders naar Oostende (vanuit Wenduine welteverstaan, niet vanuit Gent. Zot.), deden een beetje van pizza eten en Theater aan Zee en speeltuin en park enzo. Ik keilde ongewild het fototoestel tegen de grond. Geen foto's meer vanaf dan dus. Nora deed een initiatie-tennisles, en wij kwamen tot de conclusie dat we geen toekomstige Clijster of Henin in huis hebben. Het begon te druppelen, toen regende het, en uiteindelijk regende het pijpenstelen. We fietsten in recordtempo terug naar Wenduine. De laatste vijf kilometer werden we vakkundig begeleid door een huilconcert uit de bakfiets. Ochere dat ventje, en dat op zijn verjaardag.

Om het goed te maken - en omdat we blijkbaar van onszelf vonden dat we er nog niet verzopen genoeg uitzagen - gingen we ook nog zwemmen. 't Was een leuke dag. En Nora wil nog eens gaan bakfiesten. "Maar dan zonder dat het regent".

Liefde...

Ziehier...

2011-06-27T20:44:00.001+02:00

Op 't onverwachts naar een stoffenverkoop gaan, en daar deze pareltjes vinden:

Of terug naar je roots op zaterdag, en daar op een rommelmarkt een kraampje tegenkomen met dit, en nog veeeeel meer:

Daar wordt een mens blij van jong...

Nu nog projectjes, en tijd.

Bye bye Walter, hello Thomas

2011-06-21T21:52:00.000+02:00

Aangezien er hier anders voor 't moment niet veel te rapen valt: nog een beetje reclame (maar we gaan er geen gewoonte van maken, dat beloof ik u plechtig).

Op de hoek van de Oude Houtlei en de Hoogstraat of de Poel (of beide), sinds kort:

Voor een heerlijke koffie, gebak om van te likkebaarden, verse broodjes zoals u ze nog nooit proefde en nog veel meer, maar dat laat ik u zelf ontdekken.

Huh?

2011-06-10T21:33:00.000+02:00

Ik ben geïrriteerd. En boos eigenlijk.
Maar 't zal wel overgaan.
Omdat mensen soms totaal niet zijn hoe ze zich voordoen te zijn. Jammer. Al had ik wel een licht vermoeden. A woman's intuition.

Nu ja.

Binnenkort meer naaiprojectjes...
Of fotookes van mijn schatten. Ik zie nog wel.

Happy Birthday to me... (en Nico)

2011-05-09T21:43:00.000+02:00

Herinneren jullie je dit verhaal nog?
Wel, 't werd erger en erger... tot het niet meer kon zijn. Veel gevloek wanneer de laptop plots uitviel, en vooral: we hadden op den duur oordopkes nodig en moesten roepen om boven het lawaai dat de laptop maakte uit te komen. Mijn stofzuiger produceert minder decibels...

Dus trakteerden de wederhelft en ik elkaar op een gezamelijk verjaardagscadeau... en wel dit:

Het is wennen... maar we zien elkaar nu al graag.

A-lijn(tje)

2011-05-05T21:29:00.003+02:00

Ik kocht hier een prachtig stofje.
Ik leende een Burda patroontje voor een A-lijn kleedje.
Ik tekende het patroon over op de stof. Ik knipte (maar zei eerst nog vlug een weesgegroetje). Ik knipte een beleg uit dunne witte katoen. Ik zigzagde.
Ik stikte alle delen aan elkaar, en ik hoefde niks (!!) los te tornen.
Ik naaide er een prachtig vintage jaren '80 (valt dat eigenlijk al onder de noemer "vintage"?) knoopje aan, dat ik kreeg van haar.
Ik zoomde om en labelde.
Ik aanschouwde mijn meest perfecte naaisel tot nu toe.
Ik verraste de dochter deze morgen en de dochter zei "allemaal kuikentjes" en was in de wolken.

Ik kwam tot de conclusie dat Burda's maat 104 veel te wijd is voor mijn spillebeen...

Flash forward:
Ik torn los, meet, knip overtollige stof weg en begin volledig opnieuw. Zucht. Al goed dat ik de randen nog niet had doorgestikt.

Foto van kleedje met model krijgen jullie als het wat minder als een patattenzak rond haar mager lijfje hangt.

Oh nightmare.

2011-05-02T21:23:00.004+02:00

Twee weken terug ging de dochter voor de allereerste keer naar school in een door haar moeder gemaakt kledingstuk (ik maakte het vorig jaar in juni, maar toen viel het nog wat groot uit). "Oe? Gij naait toch al langer dan twee weken?" Hoor ik u nu denken.
Inderdaad, er hangen al heel wat rokjes en kleedjes in dochter's kast. Maar laat ik nu af en toe eens last hebben van nachtmerries. En één daarvan gaat zo: moeder doet dochter fier een zelfgemaakt rokske aan. Dochter blij. Dochter gaat naar school en ravot op de speelplaats. Rokske valt uiteen wegens niet stevig genoeg ineen genaaid. Dochter staat daar in haar onderbroekske. Andere kindjes lachen dochter uit. Dochter heeft voor eeuwig en altijd een trauma.

Maar, wat is het nut van te zitten vloeken, zweten en lostornen achter uw naaimachine als de kleren nooit het daglicht zien? Dus twee weken terug stuurde ik ze zo naar school:

Moet ik dat echt aandoen?

's Avonds pikte ik de dochter op. Dochter nog steeds even enthousiast en rokske volledig intact.

Vandaag ging de dochter naar school in een wikkelrimpelrokje. Eentje dat ik vorig week nog vlug ineen naaide. Toen ik ze vanavond op school ging halen was het eerste dat ze zei: mama, de knop is van mijn rok gevallen... maar ik heb hem in mijn boekentas gestopt. Het ene uiteinde van het rokje was vakkundig in achter de tailleband gestopt. Geen glimp van het ondergoed te zien. Einde verhaal. Geen trauma's te bespeuren (alleen bij de mama een beetje).

En ik dacht nog dat ik er die knop zo stevig had aangenaaid. Haast en spoed ... blablabla.

Geen tijd - maar toch een beetje reklaam.

2011-04-15T22:10:00.002+02:00

't Is hier stil...
Geen tijd om te bloggen of te naaien, want veel te veel andere leuken dingen te doen. Zoals daar zijn: Speelstraat, zee, Plopsaland, Ardennen, ...

Na de vakantie beloof ik dat er weer wat schone dingen van onder 't machine zullen rollen... in mooie stofjes, van bij Fabriccity. Allen daarheen.

Krulletjes

2011-03-17T20:32:00.000+01:00

Hm, dat begint hier verdacht veel op een nektapijt te lijken...

Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt er de schaar in te zetten.

Wikkel, rimpel, wikkel, rimpel

2011-03-13T12:50:00.003+01:00

Ik maakte eens een wikkelrimpelrok, omdat het niet altijd hetzelfde moet zijn.
't Principe is vrij simpel: een rechthoek rimpelen en schoon afwerken:

Dankzij haar prehistorisch uitziende, maar o zo handige rimpelvoet, is het rimpelen een fluitje van een cent. Je krijgt dan eerder kleine plooitjes (om de zoveel steken) maar ik vind het echt super. Jammer genoeg past hij niet op mijn Husqvarna.

Aan de ene kant een drukknoopje, en aan de andere kant een mooi knoopje naar keuze (met dank aan Caroline :-), twee mag ook. De tailleband werd verstevigd met vlieseline (bedankt voor de tip Karolien) omdat het dan allemaal wat mooier valt.

En klaar is kees.

Stofje: Stoffenspektakel.
Dochter: Reuzeblij.

Lentekriebels en vlinders

2011-02-19T16:55:00.001+01:00

Er was eens een vriendin die zei: ik heb een keitof kleedje gekocht, volgens mij kunt gij dat namaken. Ze kocht het in een dure kinderwinkel ergens in Gent alwaar ik mij alleen maar begeef in de solden, en dan nog...
Soit, op een woensdagse playdate, terwijl onze dochters zich vermaakten met theeserviesjes, Tinkelbel-kostuums en flamencoschoenen, bekeek ik het kleedje in kwestie eens in detail en dacht: zo moeilijk kan dat toch niet zijn.

Stofjes had ik al dankzij het Stoffenspektakel, het patroon tekende ik met de hand over.

Toen ik dacht: "zo moeilijk kan dat toch niet zijn", had ik wel enkele zaken over het hoofd gezien, zoals daar zijn: een blinde rits en een beleg.

Na een namiddag + avond zwoegen, vloeken, rekenen, puzzelen, lostornen, strijken, meten en zuchten is dit het resultaat:

Met volledig omkeerbaar beleg

überschattige knoopjes (aangezien ik een blinde rits niet zag zitten ondanks de deskundige uitleg op de laatste Ijverige Wijven-bijeenkomst)

En een action shot van de dochter die niet op de foto wou.

Ik wil niet en nog veel meer...

2011-02-07T12:53:00.001+01:00

- Ik wil niet
- Dat doet hier pijn (wijst naar haar linkerzijde)
- Mijn neus is vuil
- Mijn oog doet pijn (wrijft in haar rechteroog)
- Ik moet pipi doen
- Ik heb dorst
- Mijn beentjes hebben koud (ze heeft een lange broek aan en het is hier 21°)
- Mijn tong doet pijn
- Ik voel mij niet zo lekker
- Er is geen plaats meer in mijn buik
- Mijn buik doet pijn
- Ik wil een zoen (daar kon ik niet aan weerstaan)
- Dat piekt hier (wijst naar haar ander oog)
- Mijn beentjes doen pijn (misschien van de kou?)
- Dat doet hier pijn (wijst naar haar rechterzijde)

Dit waren deze middag Nora's uitvluchten om niet te moeten eten.
Merk vooral op dat "ik lust dat niet" niet in bovenstaand lijstje voorkomt, dus met mijn kookkunsten is niks mis. Ze wil gewoon niet eten, en iedere middag/avond (afhankelijk van wanneer er een warme maaltijd op tafel staat) is het een helse strijd. Drie jaar en half, net geen dertien kilo. Zucht.

En sinds kort weeg ik haar eten. Gewoon om te weten wat ze binnen heeft. Geen 200 gram mensen. Dat is minder dan de helft van haar kleine broer. Maar die eet ons dan weer arm. En zo is het altijd iets zeker...

Over God en (mijn) klein pierke

2011-02-05T20:22:00.000+01:00

Mama haalt Nora uit bad en geeft haar een badhanddoek met kap. Nora slaat theatraal de handdoek om zich heen en zegt, met een vroom gezichtje:
"Ik is Maria".
Mama: "Maria???"
Nora: "Ja, van Jozef".
Mama: ...................
Nora: "En Jozef en Maria eeft ook een baby, maar die is in 't water gefalle..."

Dat komt ervan als er geen plaats meer is in 't Freinetschoolke in de buurt.

Om alle misverstanden te vermijden: wij zijn wel heel content hé van Nora's school, én van Nora's juf.

Soms

2011-02-03T21:38:00.000+01:00

Soms... haal ik in den duik Remi nog eens uit zijn bedje om te knuffelen. En als hij dan wakker wordt zeg ik met mijn meest onschuldige gezicht tegen de wederhelft die thuiskomt na een avond les geven "maar hij wou nie slapen".

Soms doe ik dat, ja. Maar hij is zo koddig, en hij wordt zo groot. Dus doe ik dat nu hij nog niet protesteert.

Remi augustus 2009

Omkeerbaar - maar ritsloos - rimpelrokje.

2011-01-31T22:09:00.000+01:00

Ha, ziehier, een variant op vorige blogpost. Veel beter gelukt, veel schoner afgewerkt, perfect omkeerbaar. Maar jammer genoeg nog steeds ritsloos. 't Komt er aan, misschien na woensdag.
Stofjes: Ijverige Wijven Stoffenruil!

Duur: van 20:01 tot 21:32. Van het moment dat ik mijn stofjes en machine uit de kast haalde tot het moment dat de machine terug in de kast stond, de vloer terug kopspeld- en draadvrij was en de strijkplank terug in de berging stond dus. Snel... ik ben er nog niet goed van.

't Is ook supersimpel, het idee kwam in mij op toen ik aan het opruimen was vanavond. Ja, ik krijg nu eenmaal mijn beste ideeën als ik aan het kuisen ben. Hum. Ik wou echt wel zien of dit zou lukken, want sommige van mijn schitterende ideeën uit het verleden bleken vaak niet echt uitvoerbaar te zijn, of toch niet door mij. Maar dit, dit lukte...

Nodig:
- 1 rechthoek van 1m op 23cm
- 1 rechthoek van 1m op 28cm
- 1 rechthoek van 58cm op 10cm.
- Ne rekker.

Rimpelrokje voor beginners

2011-01-28T20:03:00.003+01:00

Een rimpelrokje, het stond al langer op het verlanglijstje. Vooral na het zien van deze pareltjes. Maar blinde ritsen, voeringen… ik wil wel hoor, maar ik moet er eerst terug wat inkomen.

Dus werd het een rimpelrokje voor beginners of voor klunzen, ‘t is maar hoe je het bekijkt.

Wat heb je nodig (voor een dochter van drieënhalf die dertien kilo weegt en net geen meter groot is)

- een rechthoekig stuk stof van 92cm op 26 cm (naadwaarden reeds ingerekend)

- een rechthoekig stuk stof van 58cm (heupomtrek van de dochter + 1cm naadwaarde) op 10cm.

- ne rekker (of een elastiek)

Dat is het… En het rokje maken is heeeeel simpel. Ik zal ook eens een poging doen om een tutorial te maken mét foto’s, maar dat is dus voor het volgende rokje.

Alvast de afgewerkte versie:

En dan nog een belangrijke mededeling: vanaf nu zijn al de creatieve uitspattingen van mezelf en nog wat sympathieke dames te bewonderen op crochetprive. Allen daarheen dus.

Mijn heldje.

2011-01-16T22:24:00.000+01:00

Er zijn zo van die dagen

2011-01-11T20:10:00.000+01:00

Er zijn zo van die dagen waarop je de nacht ervoor maar een uur geslapen hebt - of zo voelt het toch - omdat je nageslacht er een nachtelijke estafette op zitten heeft. Elkaar aflossen, elk om beurt. Van die dagen waarop het geluid van je wekker door merg en been gaat omdat je net dan eindelijk in een diepe slaap gevallen bent. Dagen waarop je jezelf voortsleept, vechtend tegen een allesoverheersende vermoeidheid...
Van die dagen waarop je niet veel kan verdragen, ook van het nageslacht niet. Want zij lopen natuurlijk over van energie - hoe doen die dat toch, met zo weinig slaap? Dagen waarop het geduld zodanig ver te zoek is dat je je afvraagt of je het ooit nog terug zal vinden. Net op die dagen staat daar dan ook nog een overvolle mand strijk die dringend moet weggewerkt worden...

Zulke dagen mogen voor mijn part rap voorbij zijn.

Morgen beter.

Moose-guard

2011-01-10T14:03:00.002+01:00

Speciaal voor de Canadezen:

Ziehier jullie engelbewaarder ;-)

(echt wel speciaal voor jullie hé, want ik vond dat niet eens zo'n schone t-shirt)

Allemaal Beestjes

2011-01-10T13:58:00.000+01:00

De laatste dag van de Kerstvakantie en een schitterend zonnetje aan een heldere hemel. Mama Noremi, meestal niet de impulsiviteit zelve, deed eens iets impulsiefs en overtuigde papa Noremi om samen met de kids op de trein naar de zoo te springen. 't Was dat of 't STAM. En Nora, Remi en het weer indachtig was de zoo de betere optie.

Vlug alles ingepakt, picknick gemaakt, en net op tijd voor de trein van 11.13 naar Antwerpen.

' t Was een superdag:

Bij de pinguins

de zebra's

de olifanten

de giraffen

Nora poseerde erop los.

En Remi... die deed een tuksken.

Conjeepajee

2010-12-25T22:22:00.000+01:00

Tien dagen en een half congé payé... olé.
En wat staat er zoal op de to do lijst:
- Ladies night met de ladies,
- S.T.A.M.
- Prinsessenbal met Nora en het buurprinsesje.
- Westfleteren.
- Slapen tot na zes uur.
- Eindelijk nog eens een naaiprojectje.
- Grote kuis in de te kleine kinderkleertjes, ten voordele van zwangere buurvrouwen... (als ik het over mijn hart krijg om afscheid te nemen)
- Familiefeestjes.
- Eten.
- The Soprano's
- Dopido knutseltijd met Nora.
- Een muts voor mezelf.
- Nog eens home-made lasagne.
- Ijverige Wijven.
- Skypen.
- meer bloggen.
-...

Too much to do in too little time.

't is the night before Christmas...

2010-12-23T21:35:00.001+01:00

(Soit, twee nights in feite)

... en ik geniet van de kerstboom, nu nog mèt pakjes.
... en ik hoop op een witte kerst met pakken sneeuw, want sneeuw, ik vind dat enorm gezellig en romantisch.
... en ik ontdekte vanavond dat Remi een pakjesdief is. Dus de pakjes staan niet meer onder de boom, maar op de kast ernaast.
... en ik kwam tot de conclusie dat Nora haar pakjes kiest op basis van het inpakpapier en niet op basis van grootte.
... en ik mis mijn broer en schoonzus.
... en ik heb nog niet al mijn cadeautjes.
... en ik moet nog een half dagske werken en dan ben ik tienenhalf dagen thuis. Zou er daar eindelijk nog eens een naaiprojectje van komen?
... en ik begin al te pijzen op mijn goeie voornemens voor 2011.
... en ik wou dat ik ook had meegedaan aan Secret Santa, maar om de één of andere reden deed ik dat niet en daar heb ik nu spijt van als ik al die toffe creaties zie.
... en ik ga nog eens een mutske haken.
... en ik wens iedereen een gezellige kerst!

Addicted

2010-11-18T21:00:00.000+01:00

Lang geleden dat ik hier nog eens van me liet horen. En dat is niet omdat ik iedere avond - zoals het een Ijverig Wijf betaamt - achter de naaimachine zit. Neen. Ik heb een nieuwe hobby, en wel deze:

Mutskes haken...

Ik leerde het van haar op een gezellige avond onder vriendinnen en sindsdien ben ik verslaafd. Haken is de max, 't gaat vooruit, ge hebt geen tornmeske nodig, mijn huis ligt niet onder de talloze stukskes stof en restjes draad om nog maar te zwijgen van de kopspelden - niet zo ideaal met een 15-maander in huis - en het is gezellig. Niet dat ik het naaien volledig heb opgegeven, het staat alleen eventjes op een laag pitje.

Het haken leidde al tot Janina-achtige toestanden, waarbij oudere dames je nogal vreemd aankijken in de wachtzaal bij de tandarts, of de wederhelft die zei "dit is nu het beeld dat ik had van ons binnen een jaar of veertig" maar ik laat me niet doen en ik doe naarstig verder. Zoals het een Ijverig Wijf betaamt namelijk.

De Ijverige Wijven gaan Online

2010-11-04T22:09:00.002+01:00

IJverige Wijven zijn fier op hun status en steken die niet onder stoelen of banken.

Ik ben een IJverig Wijf. En ik kom daarvoor uit met dit megahippe logo.

Alles over het doen en laten van de IJverige Wijven komt U vanaf nu hier te weten.

And then there was light, a wedding and a goodbye.

2010-11-01T21:30:00.002+01:00

Na twee loodzware weken van laptoploosheid - blog updaten via den eifoon bleek minder evident dan gedacht - ben ik er weer.

Op creatief gebied valt er hier nog steeds bitter weinig te melden, tot mijn grote schaamte, op familiaal gebied des te meer. Nadat wij ons hier bijna drie jaar geleden in een zotte bui verloofden, kwam het er op 25/10 plots toch van... a wedding! Yes indeed. Geen dag vol met wit en duiven en rijst en pastoors en kerken en limo's en kostuums, maar eerder een dag van stadhuis en gezellig samenzijn met vrienden om af te sluiten met een etentje onder familie. Meer moest dat voor ons niet zijn...

Verder hadden wij gedurende de maand oktober twee extra huisgenoten. Mijn broer en zijn vriendin. Op een gezellige zondagnamiddag, bij taart en koffie, stelden zij ons de vraag of onze woonst ook efkens hun woonst mocht zijn in afwachting van hun Canadees avontuur. Wij (die toen nog niet beter wisten ;-) zeiden ja, en zo gezegd zo gedaan. Lap, zo maar plots twee extra mensen in uw huis. Remi terug in de ouderlijke slaapkamer (niet bevorderlijk voor de nachtrust) en de logés in Remi's kamer. Veel extra gerief in een klein rijhuizeke, extra files in de badkamer, om de vijf minuten naar de bakker om vers brood. Maar ook veel gezelligheid en drukte en lekker eten en altijd volk in huis 's avonds... 't Was leuk en achteraf gezien veel te kort, want nu zijn ze vertrokken en als ik heel eerlijk ben is het hier nu stil... veel te stil. En ruim.

Noremi is going dark.

2010-10-21T13:19:00.001+02:00

Niet dat er hier niks te melden valt, maar mijn laptop gaf de geest (nog geen twee jaar oud). Er zou iets zijn met "de voeding". 't Zegt me niet veel, maar aan het gezicht van onze laptopdokter te zien, is het vrij ernstig, zoniet ongeneeslijk (lees: te duur om nog te herstellen). Vandaar mijn blogstilte want ik moet nu zo tussendoor op andermans PC/laptop/... mijn blog updaten.

Ondertussen zijn tips over goede, betaalbare laptops die niet na twee jaar de geest geven meer dan welkom.

Update: Den Acer blijkt dan toch niet zò slecht te zijn. 't Was den oplader die de geest had gegeven. Nieuwe oplader gekocht en Macbookdroom in de ijskast gestopt.

- loos

2010-10-11T21:17:00.001+02:00

Er rollen schone dinges vanonder 't naaimachien in naaiend blogland, alleen niet bij mij.
Niet alleen ben ik stofloos ('t Stoffenspekatkel ging jammer genoeg aan mij voorbij wegens geen verlof meer), maar ik ben ook nog eens inspiratieloos en nog steeds futloos.
En woensdag zijn 't weer Ijverige Wijven in combinatie met een Stoffenruil. Help!

Ik hoop op verbetering en daarmee gepaard gaande: interessantere blogposts.

Overheerlijke vegetarische groentenlasagne.

2010-10-03T13:28:00.001+02:00

Rijkelijk te laat, maar daarom niet minder lekker: mijn bijdrage aan "September Veggiemaand".

Ingrediënten:
10 rijpe tomaten (middelmaat)
1 pak basilicum
1 doosje champignons
5 grote wortels
1 grote ui
2 teentjes look
1/2 glas droge witte wijn
1 pak verse spinazie
1 pot Cottage Cheese (500 gr)
Pecorino of parmezaan
Lasagnevellen

Werkwijze:
Ontvel de tomaten (2 minuutjes in kokend water en dan blussen met koud water) en snij ze in stukken, snij de ui in stukjes en de look ook. Ui en look eventjes fruiten in de boter en blussen met witte wijn. Tomaten toevoegen en laten sudderen tot de tomaten "gesmolten" zijn. Dan verder laten sudderen op laag vuurtje. Je kan de tomatensaus nog mixen indien gewenst, maar dit hoeft zeker niet. Champignons en wortels + peper en zout: stoven. Spinazie met veel peper: stoven. Lasagnevellen kook ik meestal op voorhand (zeer al dente) om niet gare vellen in de lasagne te vermijden.

Neem een grote ovenschotel en puzzel: laag tomatensaus, lasagnevellen, spinazie, cottage cheese, lasagnevellen, tomatensaus, wortel-champignonmix, cottage cheese, verse basilicum, lasagnevellen, tomatensaus. Strooi er dan zeer rijkelijk de pecorino of parmezaan over. 1 uurtje in de oven op 180 graden (als de vellen op voorhand gekookt zijn).

Hier voor u getest en goedgekeurd door vier hongerige volwassenen, een kleuter en een baby!

PS: de voorbereidingstijd en afwas nadien had ik ferm onderschat maar de lasagne is het wel meer dan waard. Ah ja, en zo iets deftig gedresseerd op uw bord krijgen is ook niet evident.

Moe. Moeder. Moest. Moeder dus.

2010-09-30T19:41:00.000+02:00

Woensdag 29/09/2010, 09.30 uur: bloedafname bij de huisarts.
Donderdag 30/09/2010, 19.18 uur. Telefoontje naar de huisarts. Leverfunctie goed, nierfunctie goed, cholesterol perfect, suiker goed... Perfect gezond!
OK, pak van mijn hart, maar waarom ben ik dan zo moe? Echt moe. Ik ben nog nooit zo moe geweest.
Wel, blijkbaar omdat ik moeder ben. Volgens de huisarts. Dus 't zal wel waar zijn.

't is Liefde met de grote L

2010-09-23T20:27:00.000+02:00

Voor Leon

2010-09-20T19:33:00.001+02:00

Hij liet eventjes op zich wachten, stoere Leon. Maar op 15 september was hij daar! Een vriendje voor Remi. En eindelijk kon ik mijn eerste flock-maaksels afgeven aan Leon zijn fiere mama, want die lagen al drie weken te blinken in de kast.

Ziehier:

Inspiratie: postkaartjes van bij de Huiszwaluw.

Krop

2010-09-10T21:02:00.000+02:00

't Was de week van de kroppen. Niet van kroppen sla, eerder van kroppen in de keel.

Een krop in de keel vandaag, toen ik met Remi in de wachtkamer van het COS in het UZ vertoefde. Waarom? Daarom. Hij moet namelijk nog ieder jaar op controle om zijn ontwikkeling op te volgen. Daar zat ik dan, in de wachtzaal, met mijn perfect gezonde zoon. Tussen allemaal ouders met niet zo perfecte kindjes. En dat is nog een understatement. Dapper zijn die ouders, daar heb ik geen ander woord voor. Dapper. En elk had zijn verhaal. Een krop in de keel toen een moeder zei "het leven is niet eerlijk". En ik kon dat alleen stilzwijgend beamen. En schuldig slikken, omdat ik met mijn perfect kind in die wachtzaal zat. Ook al hoef ik me daar niet schuldig over te voelen. En toen weer een krop, toen de dokter zei: hij zit voor op zijn leeftijd, en je hoeft hier niet meer terug te komen. Dat was dan een krop van geluk, overschaduwd door de gedachte aan alle andere moeders in de wachtzaal die nog vele jaren terug zullen moeten komen.

Een krop in de keel toen ik dit las. Het leven is inderdaad niet eerlijk.

En dan waren er ook de goede kroppen: iedere morgen, bij het verlaten van Nora's school. Omdat ze daar zo gelukkig is, en enthousiast staat te zwaaien, en iedere avond vraagt "mama, mag ik mogge nog een keer?". Een krop de ochtend van haar derde verjaardag, omdat ze zo content was met een eenvoudig kaartje, wat vlaggen en drie ballonnen aan haar stoel. "Ik ben een pin-sessss". En ook wel omdat ze nu drie is, en niet meer klein, maar groter. Haar hoofd kom bijna boven het aanrecht zag ik zo daarnet.

Voor jullie beginnen denken dat het hier maar een triestige bedoening is ten huize Noremi:
Wij vierden ook feest, voor Nora's verjaardag en zondag breien we daar nog een vervolg aan. Met nichtjes en oma's en opa's en mamie's en papie's en nonkels en tantes.

Ter ere van de jarige maakte mama een cadeautje voor het klaskeukentje:

Een schort, pannenlap en koksmuts, en een heleboel vilten eetwaren (die ik ooit eens bij één van jullie zag, maar ik vind niet terug bij wie), waaronder een krop sla om bij het thema van deze post te blijven.

En er viel een cadeautje in de bus, waar ik blij van werd, een PIF'je van Mme Li:

Een sleutelhanger voor mezelf. Toevallig kwam die wel heel goed van pas, want mijn sleutelhanger met mijn jetonneke voor in de supermarktkar was afgebroken, en nu heb ik er een nieuwe. Gedaan met vloeken en zoeken naar munstukken van 1, 2 of een halve euro (en die dan net niet vinden, waardoor je bij de eerste de beste passant moet gaan schooien).
Een perfect afgewerkt kleedje in een prachtig stofje voor Nora. "Moooooooooooi" zei ze. Dus meer hoeft dat niet te zijn.

Binnenkort dus ook hier een PIF'je. Beware. Geïnteresseerden kunnen zich al aanmelden.

Zonnestraal

2010-09-01T21:33:00.001+02:00

Het regent hier 1 september-berichten in blogland, en zo ook bij Noremi. Niet zo zeer een bericht, eerder een impressie van de dag:

Op 't gemak een stuutje mé sjokko eten (Boerinnekessjokko jawel. De dochter is ook verslaafd)

Wachten op de facteur (of beter gezegd op mama die in zeven haasten nog alles moest bijeen grabbelen na een hectische nacht en ochtend omdat papa Noremi besloot net nu nierstenen te kweken)

Geduldig wachten op de stoep tot broertje in de auto vastgegespt zit!

En eindelijk, mijn zonnestraaltje in de klas!

En mama zag dat het goed was! Ah ja, want het was een nieuwe school, dus toch weer een beetje 't zelfde gevoel of toen.

Pimp my poussette

2010-08-28T22:36:00.006+02:00

De creativiteit was hier de laatste tijd ver te zoeken, net zoals de zon en de energie. De zomer vind ik sowieso niet echt een seizoen om achter de naaimachine te zitten, dat gecombineerd met talloze onderbroken nachten (ofwel Nora ofwel Remi - wij beginnen hier al te denken dat die twee gewoon afspreken in den duik) zorgde er voor dat de naaimachine nog bijster weinig aan het daglicht werd blootgesteld.

Maar, de verjaardag van de dochter nadert met rasse schreden, dus er was werk aan de winkel.

Deze beauty stond al jaren stof te verzamelen op de logeerkamer bij mijn oma. En diezelfde oma had al ettelijke keren gevraagd wanneer ik nu eindelijk eens die poppenwagen een nieuwe thuis ging geven.Dus twee weken geleden verhuisde de poppenwagen van oma's logeerkamer naar onze kelder, en deze week werd hij gepimpt.

(aangezien ik weer eens "voor"-foto's vergeten nemen ben moeten jullie het met eenhalf ontlede poppenwagen stellen)

Ik zeg het u mensen: poppenwagens zoals deze, dat maken ze niet meer! Dit is gewoon een mini-versie van die ouderwetse donkerblauwe poppenwagens met van die reuzachtige grote wielen. Schoooon, maar o zo onhandig om ons hedendaags wegennet mee te trotseren, al vraag ik mij af hoe ze dat vroeger deden. Enfin, vroeger: Airbags, Maxi Cosi, verplichte autogordels, ... daar had geen kat nog van gehoord. Neen, wij lagen stoer te wezen in onze rieten rieswieg op de achterbank van de gezinswagen. Maar ik ben aan het uitwijden.

Deze week werd de poppenwagen dus gepimpt: oude, door de zon verschenen en door nicotine aangetaste hoes werd losgeknipt en werd herbruikt als patroon, een blitzbezoek aan Ikea leverde twee stofjes op, hemelsblauwe (Nora's lievenlingskleur) Ditte en veelkleurige Frederika voor de binnenkant, en mama Noremi sloeg zowaar aan het naaien.

Aanschouw het resultaat.

Morgen komt de dochter terug van een nachtje bij oma en opa (zo kunnen een oververmoeide mama en papa Noremi ook eens bijslapen) en ook al is het nog niet haar verjaardag, toch krijgt ze hem als vervroegd cadeautje... Ik ben benieuwd.

En nu ga ik wat slaap inhalen.

Commiskes

2010-08-24T22:13:00.000+02:00

16 kilo geduld
36.500 stuks ononderbroken nachten
2,5 kilo "alone-time"
2 stuks brave brave kindertjes
120 stuks romantische dates
20 kilo zonnestralen
een paar literkes wijn

Dat lieve lezers... is het boodschappenlijstje van een oververmoeide moeder.

4 augustus 2010

2010-08-16T13:36:00.001+02:00

En toen werd deze mini één...

en leest hij al vlotjes de Knack.

Bonjours.

2010-08-05T14:31:00.000+02:00

We zijn terug van weggeweest.
De afgelopen twee weken...

...danste Nora tussen de bloemen

...probeerden wij nora het tuten af te leren (wat ons jammer genoeg niet lukte)

...deed Remi een tuksken in zijn buggy

...werd Nora een beach-babe

...werden Remi zijn blauwe ogen nog blauwer

... en zijn blonde lokken nog blonder

...leerden onze kinders synchroon tukskes te doen, na eerst een uur bal populaire te houden in hun kamerke.

...was geen zee te diep en geen golf te hoog voor Remi

...ontdekte Remi het genot van een goed zandtaartje.

En nog veel meer!

à bientot

2010-07-21T22:06:00.001+02:00

Gedaan met mijn vakantiejob? Check.

Huis aan de kant? Check

Valiezen gepakt? Bijna Check.

Congé payé op hoofdjob? Nog twee dagen en dan check.

Gedaan met mijn mini's missen? Nog twee laaaaaaaaaaaange dagen en dubbelcheck.

Noremi gaat in congé, olé olé.

Tot binnenkort allemaal.

Gentsche Fietse: love or hate?

2010-07-17T22:48:00.000+02:00

De Genste Feesten. Waar is den tijd dat ik daar zo naar uitkeek? Ouders op reis, mijn zuurverdiende vakantiejobcenten - toen nog Belgische franken - spenderen aan drank (met welluidend klinkende namen als Blue Thrill, Troela en soms ne keer een Jupilerke) en sigaretten, dansen tot de zon op kwam en de nacht - bij dageraad - afsluiten onder de spiegelbol. 't Waren schone tijden.

Anno 2010 heb ik, nochtans een fiere Gentenaar, net geen hekel aan de Gentse Feesten (I know, shoot me). Want in tegenstelling tot een decennium geleden spendeer ik die tien dagen op een volkomen andere manier: ik werk in de zaak van de schoonouders, in het epicentrum van de Feesten, en geloof me, het is daar druk! Tussendoor oefen ik ook nog eens mijn normale carriere uit. Mijn mini's zijn uitbesteed aan oma's en mamie's, dus die zie ik zo eens tussen de soep en de patatten. Mijn bijna wederhelft ontsnapt er ook niet aan en neemt de avond en nacht-shift voor zijn rekening op de Feesten, dus wij liggen een uur of twee samen in bed (slapend voor alle duidelijkheid) en that's it. 's Avonds ben ik veel te moe en uitgeteld om er ook nog maar te denken eens een duik te nemen in het nachtleven... dus van het uitgebreide aanbod vanalles-en-nog-wat heb ik niks gezien. Ik kijk zo uit naar de dag dat ik er weer van kan genieten: concertje doen, met de mini's naar Batakamp, gewoon ronddolen in de stad...

Soit, Gentse Feesten dag 1 overleefd?- check. Nog negen te gaan... en dan: Platte rust.
En nu gaat ondergetekende een tukske doen en rest me enkel nog het volgende:

Aan alle fellow-Gentenaars: amuseer jullie, wees voorzichtig, geniet ervan en drink er enen op mijn gezondheid. En ik ben toch wel een beetje jaloers.

I went...

2010-07-16T22:35:00.000+02:00

Ik kwam, ik zag en ik overwon mijn drempelvrees. En het was tof. En ik leende een patroon van Janina en patroonpapier van Oontje. Want in mijn haast was ik de helft vergeten. Bedankt dames. En bedankt Mamasha voor de organisatie.

To go or not to go, that is the "?"

2010-07-14T20:17:00.000+02:00

Naar waar? Awel, naar hier.
Waarom wel? 't Gaat tof zijn en ik heb nieuwe stofkes en inspiratie.
Waarom niet? Drempelvrees en moe moe moe moe na elvendertig onderbroken nachten.

Lach eens naar het vogeltje

2010-07-09T21:39:00.002+02:00

Of ook wel: hoe wij probeerden een deftige groepsfoto te trekken van ons nageslacht (niet alleen het onze, maar ook dat van een bende vrienden, want neen, wij hebben geen zes kinders) maar daar hoegenaamd niet in slaagden:

Maar plezant... dat was het wèl!

De tand - deel 2

2010-07-06T19:55:00.001+02:00

Het is dus duidelijk waarom wij de afgelopen twee weken iedere nacht ons bed uit moesten: Remi heeft een derde tand. Op die leeftijd (11 maanden) had Nora al haar volledige gebit, maar kom, da's bijzaak.
Ik zat vandaag zo eens te rekenen: een kind krijgt 28 20 melktanden, Remi heeft er nog 25 17 te gaan. 25 17 keer 2 weken slapeloze nachten. Da's zowat 50 34 weken... dat is zowaar bijna 2/3 van een volledig kalenderjaar. Toch?? *

Ik zou beter niet meer rekenen.

* Na wat opzoekingswerk bleek hier dat een melkgebit dus maar uit 20 tanden bestaat en geen 28! Mijn parate kennis is ook niet meer wat het geweest is.

Over knoopsgaten en zieke meisjes.

2010-07-05T20:38:00.001+02:00

Voila, I did it... knoopsgaten maken. Mijn welgemeende dank gaat uit naar Oontje voor de super-de-luxe handleiding, en aan Jesupoze voor dé ideale knoopjes!
De knoopsgaten zijn niet zo perfect als ik ze zou willen, maar het zijn knoopsgaten en het kleedje kan nu dus ook gedragen worden... door een model met extreem ochtendhumeur (een poos later bleek dat ze 38,5 graden koorts had, dus het slechte humeur werd haar heel snel vergeven).

Projectjes...

2010-07-03T21:11:00.000+02:00

Deze stofjes arriveerden deze week ten huize Noremi.

Waarin ze getransformeerd zullen worden, is nog een groot vraagteken.

En momenteel is het trouwens geen weer om achter de naaimachine te kruipen.

Buiten spelen, zand verzamelen, met water smijten... dat is waar we ons nu zoal mee bezig houden!

Swap(je)

2010-06-24T20:49:00.001+02:00

Ik ben op zoek naar twee knoopjes die zouden passen bij het kleedje uit de vorige blogpost. Iemand die er dus een paar te veel heeft (oranje of appelblauwzeegroen) en die wil ruilen met onderstaande lieftallige appelknoopjes... laat maar weten hé. En zeg nu zelf, twee knoopjes weggeven en er vijf voor in de plaats krijgen... betere deals vindt een mens niet zenne.

Btw: aan alle moeders van sprietjesdochters: het past!! Jippie. Maar het is iets aan de korte kant, dus ik geef het misschien ooit wel eens tweedehands weg.

Tea Party Sundress with a twist

2010-06-21T21:33:00.004+02:00

Ik weet het, ik loop bij deze het risico dat er een banvloek over mijzelf en deze blog wordt uitgesproken, maar ik ben niet zo wild van de Tea Party Sundress van Oliver+S. Voilà, het hoge woord is er uit. Het bovenstukje vind ik prachtig, de salopet-versie ook, maar ik ben niet te vinden voor het rokgedeelte en meerbepaald de stroken waaruit de rok bestaat. Maar omdat er over smaken en kleuren nu eenmaal niet te discussiëren valt, hoop ik dat jullie het mij vergeven.

Ik broedde al lang op een nieuw ideetje voor een kleedje, kocht zondag een lapje stof op Petit Bazaar en, Halleluja, kwam op deze blog terecht. En laat zij nu net een prachtig kleedje gemaakt hebben. Idealekes, een cirkelrok, daar ben ik ondertussen expert in - hum - en een bovenstukje met beleg maakte ik hier ook al eens... dus een nieuw kleedske was geboren. Tataaaaaaaaaaaaaaaa:

Het stofje komt van Vermiljoen's wasdraad, en het oranje stofje komt uit Ikea.

Al bij al viel het maken van dit kleedje echt wel mee. Alleen... zucht, diepe zucht... ik liet Nora het bovenstukje al eens passen en het was echt wel nipt. En... nog diepere zucht... ik weet begot niet hoe ik knoopsgaten moet maken. Ik heb daar wel een speciale instelling voor op ons Sylvia, maar Sylvia arriveerde hier zonder handleiding en ik geraak er echt niet aan uit. Help!!

Ah ja, voor ik het vergeet: leuke Give Away bij Oontje! Allen daarheen!

En als het kleedje niet past voor Nora, doe ik ook een give-away... dus dames met sprieterige dochters tussen 2 en 3 jaar: hou jullie klaar!

Weggevertje

2010-06-19T07:26:00.002+02:00

Hier vinden jullie een heel leuke give-away. Allen daarheen!!

Helllluuuuuuuuuuuup

2010-06-16T20:12:00.001+02:00

Mijn dochter is onstrafbaar! On-straf-baar...

Niet dat ik die constant moet straffen, maar sinds ze naar school gaat en naar huis komt met allerlei slechte manieren, moet er soms wel eens gestraft worden. Preken en onderhandelen helpt soms ook, maar in sommige situaties moet een ouder nu eenmaal echt op zijn strepen staan. Hoor mij bezig.

Maar, ze is dus onstrafbaar.

Tegen de muur staan om af te koelen... geen probleem, ik speel wel een beetje met de muur. Of erger nog, ik pulk er stukken bezetsel uit.

Geen TV (niet dat ze nu zoveel voor TV zit)... ook geen probleem, ik lees wel een boekske.

Geen verhaaltje voor het slapengaan... geen probleem, ik zing luidkeels ABCDEFG (de rest van 't alfabet kent ze nog niet) om nog luider te eindigen met A-FA-BET!!!
En luisteren? Alleen als het haar uitkomt. Wanneer begint zo een kind eigenlijk te luisteren? Negeren, ja, daar is ze extreem goed in.

Mijn dochter is dus onstrafbaar, maar 't is zo een lieveke.

Babyboyboom

2010-06-12T22:12:00.000+02:00

Voila. Ziehier vliesofixprobeersel nummer twee. En al direct om als cadeau af te geven. Ik durf nogal hé.
Bij ons in de vriendenkring is er een heuse babyboom aan de gang. Eén van alleen maar jongens. Maar dat vinden we hier helemaal niet erg, want net zoals dochters zijn ook zoons supertof!

Ik baseerde me voor het t-shirtje op het prachtige geboortekaartje zoals jullie wel zien.
Op de ommezijde staat nog eens net hetzelfde, maar in spiegelbeeld. Neen, niet omdat ik dat origineel of extreem creatief vond, maar wel omdat mijn eerste poging tot vliesofixen niet meteen een succes was. Ik had het allemaal niet bijster goed door en het resultaat was een "S" in spiegelbeeld. Spaarzaam als ik ben, vond ik het zonde om alles in de vuilbak te kieperen en toen pas kwam het idee om op de rugzijde de "S" in spiegelbeeld te plakken. 't Is eens iets anders niewaar.

En nu eens zoals het moet...

2010-06-09T21:16:00.004+02:00

In een niet zo ver verleden maakte ik een cirkelrokje. Ik was toen lui en dacht dat ik het wel beter wist, en ik besliste toen om de wiskundige manier van Mme ZsaZsa links te laten liggen en het op de Noremi-manier (aka: the easy way) te doen. Hoe dat is afgelopen kan je hier nog eens lezen.

Ondertussen ben ik al wat ouder en ook al iets wijzer en met een restje stof uit oma's stoffenkast, waagde ik me nogmaals aan het rokje, maar nu "zoals het echt moet". De rekenmachine werd van onder het stof gehaald, er werd een pseudo-passer gefabriceerd uit potlood en touw, en ik maakte waarachtig gebruik van patroonpapier.

Dit is het resultaat... en het mag er wezen, al zeg ik het zelf. Ik ben helemaal zot van dit stofje, maar jammer genoeg was dit echt wel een restje van een restje en heb ik nu nog maar zo'n 20cm² over.

Vandaag ontdekte ik ook vliesofix. Halleluja!! Hilariteit alom waarschijnlijk nu in naaiend blogland, want welke naaister (ook al naait ze maar heel sporadisch) kent nu genen vliesofix. Awel, ik! Enfin, nu ben ik dus ook mee met de zaak en ik maakte ook nog twee t-shirtjes. Tis te zeggen, de t-shirts komen uit de Hema, maar de versiering is van mijn hand.

Op foto's van het tweede t-shirtje moeten jullie nog eventjes wachten, want het is een cadeautje voor een nieuwe aanwinst in de vriendenkring. Maar foto's van het rokje met bijpassend t-shirtje voor Nora vinden geïnteresseerden hieronder:

(Deze morgen paste het model het rokje en persoonlijk vind ik het iets aan de lange kant, dus ik denk dat er nog een paar centimetertjes afgaan.)

Bye Bye Kitty, Hello Roodkapje

2010-05-31T15:17:00.002+02:00

Bij Meisjesmama zag ik onlangs dit. En had Nora nu net niet de meest lelijke poppenbuggy ooit: fluoroze, Hello Kitty, hartjes... you get the point. Ik was al lang van plan om de poppenbuggy eens te transformeren, maar het was er nog niet van gekomen. Maar deze namiddag: regen, twee slapende mini's, zin en inspiratie en het huis (ongeveer) aan de kant, wat restjes stof, wattine, biais en ons Sylvia, kortom alle ingrediënten voor een naainamiddag.

Ik heb geen "voor"-foto's (vergeten in al mijn haast), maar dit zijn de "na"-foto's:

En Nora: die werd wakker en zag dat het goed was. Gelukkig maar, want bij het in stukken knippen van de originele Hello Kitty - hoes maakte ik me plots de bedenking dat het wel erg was dat ik het kind haar buggy aan flarden aan het snijden was, enkel en alleen omdat ik anti-Kitty ben. Maar ze vindt het mooi en Hello Kitty is ze al lang vergeten.

Blauwoog

2010-05-29T19:40:00.000+02:00

Omdat hij om in de bijten is (vind ik dan toch... eigen kind, schoon kind blablabla).

Award!!!

2010-05-22T21:01:00.000+02:00

Hij is een feit, mijn eerste echte award.

Eerlijk gezegd vond ik het niet zo'n gemakkelijke. Niet dat ik geen tien dingen kan vinden die mij gelukkig maken, maar bij nader inzicht bleken ze allemaal over Nora en Remi te gaan. Allemaal! En dat was nu ook weer niet de bedoeling dacht ik zo. Ja, dan kon ik er zowel korte metten mee maken en schrijven 1 tem 10: Nora en Remi. Interessant is anders.

Dus bij deze, tien VERSCHILLENDE dingen waarvan ik gelukkig word.

1. Nora in alles wat ze doet. Ik vind het gewoon schitterend hoe ze verwonderd kan zijn over iets kleins, en volledig opgewonden als ze iets nieuws ontdekt. Haar armpjes die mij een stevige knuffel geven en haar natte zoenen met of zonder snot (meestal met). Haar gezichtje als ze ondersteboven en achterstevoren in haar grote bed ligt te slapen en haar verkreukelde gezichtje als ze net wakker wordt. (en zo kan ik nog lang doorgaan, maar jullie snappen het nu wel al)
2. Remi in alles wat hij doet. Hoe hij nu zijn kleine wereld ontdekt en hoe je ziet dat die wereld steeds groter wordt. Zijn kleine mollige handjes in mijn nek die aan mijn haar prutsen (en soms trekken - auw). Zijn slapende gezichtje als hij mooi op zijn rugje in zijn kleine bedje ligt en hoe hij zicht uitrekt als hij net wakker wordt. (en wederom idem)
3. Mijn huiseke dat vers gekuist is. Ondertussen is het al geweten in Gent en omstreken dat ik ~~een beetje~~ kuisziek ben. Mijn derde kuisvrouw heb ik onlangs de deur uitgebonjourd wegens niet perfect genoeg. Ik doe nu alles weer zelf en ik kan echt gelukkig zijn als ik na een paar uur stofzuigen, boenen, schrobben en wrijven weer een frisse en opgeruimde woonst heb.
4. Het feit dat er vandaag de dag in Gent nog stokoude groentenboerkes aan de deur komen, elke dinsdagavond om zeven uur stipt. Ik droom al van bakkersrondes en kruidenierscamionettekes, maar ik denk dat ik al zeer blij mag zijn met Pierre, de groentenman.
5. Mooi weer (en meer moet er daar niet over gezegd worden).
6. Dit, omdat ik nooit had gedacht dat ik er in zou slagen het tot een goed einde te brengen.
7. Een goed boek lezen, in bed, vlak voor ik ga slapen en liefst nog als het buiten pijpenstelen regent. Vroeger las ik ongeveer een boek per week. Nu lees ik ongeveer één boek per drie maanden. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer naar de bib ga, omdat ik altijd torenhoge boetes moet betalen. Ik ben gewoon te moe als ik naar bed ga om nog lang te lezen, en na twee pagina's kan ik mijn ogen absoluut niet meer open houden. En zo kan een boek van bij de 400 blz. lang op het nachtkastje kamperen natuurlijk. Wat me brengt bij nummer 8:
8. Het gevoel van goed uitgeslapen te zijn. Een mens kan de wereld aan als hij goed uitgeslapen is. Jammer genoeg weet ik al lang niet meer hoe dat voelt. Maar de redenen hiervoor staan op nummer 1 en 2 van deze award, dus ik klaag niet.
9. Quality time met Nico... omdat die heel schaars geworden is in ons drukke leven.
10. Deze Award, omdat het mijn eerste dus... dus heel erg bedank Liezelmoedertje.

Et voila. Ik geef de award aan... Poppie, Camomille en LiseLABELot.

In mijn hemd gezet...

2010-05-10T21:08:00.006+02:00

Men moet de koe bij de horens vatten en het ijzer smeden als het heet is, vandaar deze post. Annelyse postte onlangs de lijst met alle scoutskreten van de jaren stillekens tot heden. Dat bracht me op 't idee om een stokje te lanceren en blogland in te gooien. Met name: post een foto van je scoutshemd in al zijn glorie, of jezelf in scoutstenue... gewoon ter ere van "de goeien ouwen tijd". Want een goeie tijd was het wel. Amaai. Middernachtelijke droppings in 't ol van Pluto, vlottentochten op de Semois, rechtdoortochten, Duo-weekends, Jinfuiven, Leidingweekend, pokeren tot het ochtengloren, tentenkampen in de zinderende zomerse hitte, tentenkampen in de gietende regen, HUDO's, foerieren, sjorren tot er blaren op je vingers stonden, baseball en home runs, voortotem, totem, witte stuuten mé Boerinneke sjokko, aangebrande saucissen, ... ik kan nog uuuuuuuuuuuuuuuuuuren doorgaan.

Bij deze mijn hemd. Ik hield persoonlijk veel meer van mijn vorige hemd, dat had veeeeeel meer panache. Verfvlekken, schots en scheef toegenaaide winkelhaken, ... maar dat was zodanig versleten dat ik wel een nieuw moest kopen. En toen maakten ze alleen nog van deze stugge exemplaren (maar wel veel warmer in de winter!).

Bij deze kennen jullie ook mijn totem. Sifaka's voelen zich goed in kleine vriendengroepen. Ze zijn uiterst vreedzaam en vriendelijk van natuur. Het zijn gevoelige dieren met fijn ontwikkelde zintuigen. Hoewel vreedzaam kunnen ze zich toch onverdraagzaam tonen tegenover andere groepen. Jongere dieren worden door hen zorgzaam beschermd, soms bijna vertroeteld. Ze zijn slim en bedachtzaam, alleen bij gevaar worden ze snel onzeker en luidruchtig. Ze houden ervan ondeugende of uitdagende streken uit te halen. De Sifaka is meelevend en eerlijk, zelden uitermate enthousiast, maar wel behulpzaam en gedienstig.

Al bij al klopt deze totem vrij goed. Toen, en nu nog steeds. Alleen het uithalen van ondeugende streken is er met de jaren toch een beetje uitgegroeid denk ik.

Voila, nu is het aan jullie. Ik gooi dit stokje naar Meisjesmama en Annelyse en al wie ooit een scouts in hart en nieren was (of nog steeds is).

Komkommertijd en mislukte naaisels

2010-05-07T22:23:00.001+02:00

't Is hier op mijn blog al even erg gesteld of met de temperaturen buiten: friskes, niet normaal voor dezen tijd van 't jaar en vooral weinig verandering. Het zit er niet in mensen. Ik heb geen inspiratie, noch wat betreft schrijven, noch wat betreft naaien. Ik ben dood- en doodmoe. Ik heb een peuterpuber in huis die mij compleet afmat (naar school gaan zou hier verbetering in moeten brengen, maar bij ons heeft dat blijkbaar net het omgekeerde effect). Remi krijgt nog wat tanden. Ik heb de poetsvrouw opgezegd (overbodige luxe in deze tijden van crisis en nu ik 4/5 werk dacht ik zo in een opwelling). En zo kan ik nog elvendertig redenen bedenken.

Maar ik beloof jullie plechtig, mijn lieve (ondertussen 15) volgers: ik doe mijn best om hier binnenkort verbetering in te brengen!

Bij deze nog een foto van het rokje waar ik normaalgezien geen foto van zou tonen, maar bij gebrek aan iets beters ...

Het betreft gewoon een A-modelleke met vooraan en achteraan een stolpplooi. Tussen de tailleband en de rok zit paspelband. Het was de eerste keer dat ik paspel gebruikte, en dit viel eigenlijk best mee dankzij deze handleiding (ik stikte maar één keer verkeerd). In de zijkant zit een half-blinde, verschrikkelijk slordig en lelijk ingestikte rits. Dankzij Ella weet ik nu ook dat hier dus wel degelijk speciale voetjes en ritsen voor bestaan, maar ten tijde van het tot stand komen van dit schepsel wist ik dat nog niet.
De onderkant werd afgewerkt met biais. Op de foto ziet het er allemaal best OK uit, maar geloof me, in het echt is het gewoon een gedrocht, en als Nora het rokje aan heeft, zou je denken dat ze op één of andere strenge nonnekenskostschool zit. Maar nogmaals: ik heb veeeeeel plannen en ik beloof verbetering. Nu alleen nog een beetje fut en inspiratie.

Zucht.

2010-04-27T20:25:00.005+02:00

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=N72PFDUV&postcode=9000

Inschrijvingsbeleid Gent creëert concentratiescholen

dinsdag 27 april 2010
Juffen Lindsay en Leen met hun kleuters: 'Probeer maar uit te leggen dat iets “op, een stoel ligt, als geen enkele kleuter weet wat een stoel is.' jv
GENT - Van de 25 kleuters in de eerste kleuterklas van juf Lindsay Schepens in het Gentse Sint-Lievenscollege spreekt er maar één thuis Nederlands.
'In de eerste kleuterklas moeten we onze kleuters begrippen bijbrengen als op en onder', zegt juf Lindsay Schepens. 'Maar probeer maar eens uit te leggen dat iets op een stoel ligt, als er geen enkele kleuter in de klas zit die weet wat een stoel is.'
In de acht jaar dat Lindsay juf is in het Sint-Lievenscollege, heeft ze de situatie er razendsnel zien veranderen. 'Het aantal niet-Nederlandstalige kinderen is almaar gestegen, tot ik nu dus met een klasje zit met bijna allemaal kinderen die thuis geen Nederlands spreken. Ik kan je verzekeren dat het in september bikkelhard is: in een klas terechtkomen waar niet één kind je begrijpt. Waar de kindjes wenen, maar je hen niet kan troosten omdat je hen niet verstaat, en zij jou niet. Met gebarentaal kun je veel, maar niet alles.'
Collega's zeggen soms dat het zo stil is in Lindsays klasje. 'Maar dat is dan vooral omdat alle kinderen op zichzelf bezig zijn: omdat ze allemaal verschillende talen spreken - Turks, Marokkaans, Frans, Indisch... - hebben ze in het begin ook onderling weinig contact. Dat is uiteraard dubbel jammer, want kinderen leren normaal ook veel van elkaar. Maar zoals het nu gaat, moet het allemaal van mij komen.'
Lindsays collega Leen Dervaux valt haar bij. 'Het is soms echt wel frustrerend. In mijn klasje heb ik twaalf kleuters, allemaal anderstaligen. Het probleem is ook dat die kindjes thuis absoluut geen contact hebben met het Nederlands. Als ze dan tegen het einde van het schooljaar wat vooruitgang hebben geboekt, merken we dat ze na de grote vakantie ineens weer een heel stuk kwijt zijn van wat ze hebben geleerd.'
Directeur Alex Galle van het Sint-Lievenscollege vindt dat het inschrijvingsbeleid in Gent daarom dringend moet worden aangepast. 'Niemand is tevreden over dit soort situaties. Nederlandstalige ouders vinden dat hun kinderen te weinig bijleren in anderstalige klasjes, maar ook anderstalige ouders vrezen dat hun kind te weinig Nederlands zal leren. Het probleem van het kamperen aan de schoolpoorten is nu misschien wel opgelost, maar om alle ouders op te vangen die nu ontevreden zijn, zou je een grote circustent nodig hebben.'
Het huidige systeem, waarbij kinderen voorrang krijgen die het dichtstbij wonen, leidt tot concentratiescholen van anderstalige kinderen, zegt Galle. 'Onze school ligt in het centrum en door die nabijheidsregel krijgen we een grote instroom van anderstalige kinderen. Doordat hun broertjes en zusjes vervolgens voorrang krijgen bij de inschrijvingen, hebben we amper nog plaatsen over voor kinderen die thuis wel Nederlands spreken. Dit jaar, bijvoorbeeld, waren dat er drie.'
Schepen van Onderwijs Rudy Coddens (SP.A) begrijpt de kritiek. 'Toch moeten we opletten dat we het kind niet met het badwater weggooien. Ik blijf vinden dat de nabijheidsregel zijn nut heeft. Maar misschien zouden scholen wel wat vroeger moeten kunnen bijsturen en voorrang geven aan niet-kansarme kinderen. We hebben daar trouwens al voorstellen over gedaan aan de minister. Die wil in 2011 het huidige systeem herbekijken.'

En de Rudy doet aan struisvogelpolitiek. Probleem? Welk probleem???

De tand - deel 1

2010-04-22T20:21:00.000+02:00

Hoera, deze morgen de eerste glimp opgevangen van Remi zijn eerste tandje. Het is nog ieniemienie, maar het is er wel duidelijk. Verklaart nu ook waarom hij ons al twee dagen om 5uur wakker maakt. Nu denken jullie waarschijnlijk "pffff, een eerste tand, bij uw tweede spruit, waarover maakt gij nu zo een spel?". Awel, Nora die had haar eerste tand al op 3,5 maanden. En die had op een jaar al haar volledige gebit of 't zal niet veel schelen. Nora heeft daar dus ook nooit last van gehad. Gemakkelijk, ik kan het u verzekeren. Maar bij Remi tot gisteren: noppes. Vandaag dus deel 1 van de tand, en ik hoop dat de andere delen heel vlug volgen.

En Nora, die gaat nu vier dagen naar school (en die doet dat supergoed - andere kindjes troosten die verdriet hebben omdat hun mama en papa weggaan en zo - nog wat meer geblink en gegrijns aan deze zijde van de computer) en is de eigenwijsheid zelve. Vanavond deed ik haar een nieuwe pyjama aan en na vijf minuten moest hij uit. Reden "mij ké aandoe als ik jonge ben". Blijkbaar vindt ze hem nogal jongensachtig (FYI: tis enen met lichtblauwe vichy-ruitjes en pofmouwtjes)

Blink & Grijns

2010-04-20T19:54:00.001+02:00

D-Day, aka Nora's eerste schooldag. Zo verliep het ongeveer: Nora superenthousiast en opgewekt en ook wel een beetje nerveus.

Eens op school aangekomen, was het al heel wat minder, maar ze was zo dapper!! Ze gaf de juf een handje en weg was ze. Mama was minder dapper, maar daar gaan we het niet meer over hebben. En al die andere moeders geen traan wegpinken hé. Puh, de koele kikkers. Toen ze "in het rijtje" het deurtje passeerde waar wij ons achter verstopt hadden om toch nog eens te piepen, had ze ons toch wel gezien zeker. En aangelopen kwam ze... Ik al klaar om ze weer mee naar huis te nemen, maar neen hoor, enkel nog een zoentje kwam ze geven en weer was ze weg. Nu voorgoed. Allez, 't is te zeggen tot 11.40 uur, want dan is het al middagpauze. Tssss, die scholen zijn ook niet meer wat ze geweest zijn me dunkt.

Toen ik ze 's middags oppikte (ik stond daar een kwartier te vroeg aan de poort), zei de juf dat alles goed verlopen was, en dat kon ik ook lezen in haar heen - en weerschriftje:

En dat deed de mama blinken en grijnzen, want ze heeft een dappere dochter, veel dapperder dan de mama zelf en daar is ze fier op!!!

En dag twee: die verliep al even goed, zoniet beter! Yihaaaaaaaaaaaaaaaaaa.

terug van weggeweest

2010-04-18T13:20:00.001+02:00

Ha mensen, na een lange blog- en naaistilte ben ik er weer. 't Waren twee drukke weken: Weekend naar d' Ardennen voor een uitgesteld familie-nieuwjaarsdiner, Plopsaland, Brielmeersen, Blaarmeersen, Speelstraat, afspreken met een collega, verjaren, gaan shoppen, ontbijten op hotel in Gent, gaan eten met vriendinnen, ouwemetentaartnamiddag (met dezelfde vriendinnen), maar vooral genieten van elkaar en de mini's ... en dat allemaal overgoten met een zalig lentezonnetje! En, mijn wederhelft heeft mijn bergkotje volledig ingericht. Na vier jaar alles op een hoop smijten en dan vloeken als ik iets nodig had, heb ik nu een superschoon, op maat gemaakt rek in stainless steel, en ineens een nieuw ijskastje voor den drank ook. 't Kon niet op!

't Was echt een toffe vakantie! En tussen al dat druk over en weer lopen en van pier naar pol rijden, slaagde ik er ook nog in om een rokje voor Nora in elkaar te flansen. Multitasking heet dat dan.
Wat het rokje betreft: foto's volgen, of misschien ook niet, want het is barslecht afgewerkt en het is infeite echt niet mooi. Nog niet...

En morgen, wel morgen gaat Nora naar school. Pffff... ik ben daar dus nog steeds niet goed van. Ik heb mijn broer opgetrommeld om op Remi te komen passen, zodat ik op mijn gemak Nora naar school kan brengen. Ik heb al overwogen om drie uur in mijn auto te bivakeren en af en toe eens over het muurtje te gaan piepen (zo tijdens de speeltijd of zo, als ze allemaal buiten spelen). Want zie eens dat er daar zo een zesjarige uit de kluiten gewassen AA-Gent supporterke, "Anderlecht superslecht" scanderend, mijn dochter omver loopt? En niemand heeft het gezien? Hah, dan sta ik daar wel sebiet klaar hé om de tranen weg te kussen... Beetje overdreven zeker? Ik zal maar naar huis rijden en de uren en minuten aftellen tot ik ze weer mag gaan halen.

Afscheidsbloemetjes

2010-04-09T21:04:00.002+02:00

Alhoewel ik deze schitterend vond en ze zeker ooit nog eens zullen gemaakt worden voor de één of andere gelegenheid, had ik er nu te weinig tijd voor.
Ik vond het idee van Meisjesmama's bloemetjes niet slecht, maar wist nu niet of ze echte bloemen bedoelde of niet. Ik was oorspronkelijk van plan om voor echte bloemetjes te gaan, maar ik vond geen miniplantjes voor in mijn minipotjes en besliste dan maar om zelf bloemetjes te maken, uit vilt.

Et voilà: het afscheidscadeautje voor de kindjes in Nora's creche:

Ze zijn nog niet volledig klaar. Ik ben er namelijk nog niet uit: lijm ik de bloemetjes gewoon vast op de potjes, of vul ik de potjes met pedagogisch onverantwoorde smarties en duw ik de bloemetjes er dan gewoon in? Of, een ander idee: kleef ik een magneet op de achterkant, zodat de bloemetjes toch nog ergens voor kunnen dienen? Ik zal er nog eens een nachtje over slapen.

Goede voornemens, mooie idealen en wat er nog van overblijft.

2010-04-09T20:38:00.001+02:00

Ik had een hele hoop mooie idealen en goede voornemens in een ver kinderloos verleden.
Zoals daar zijn:
- De TV als babysit en zoethouder, geen denken aan!
- Snoep voor de leeftijd van een jaar of zes, zeven: niet bij mijn kinderen!
- Nooit mijn geduld verliezen.
- Nooit kwaad worden op Nico in het bijzijn van de mini's.
- Ja is ja en neen is neen.
- Geen boekentassen/kleren/dekbedovertrekken van Plop/Bumba/K3 en andere Studio 100-creaties in mijn huis!

Enfin, het waren er teveel om op te noemen. Van al die schone idealen blijft op vandaag niet veel meer over, moet ik met schaamrood op de kaken toegeven. Het is heel gemakkelijk dat ik Nora eens voor de kijkkast kan parkeren als ik Remi eten geef of in bed steek. Met mijn klein eterke maar grote sneukelaar, is snoepgoed toch echt wel een dankbaar chantagemiddel gebleken de afgelopen maanden. En het dreigement "pas op of geen Pippi Langkous" wordt hier in peuterpuberland ook nogal vaak gehanteerd.
Af en toe eens je geduld verliezen, lucht soms echt wel op en als je altijd moet wachten tot beide mini's in bed zitten om te discussiëren, dan blijft er van de schaarse nachtrust al helemaal niet veel meer over. Ja is meestal ja en neen dan ook neen (pluim voor mezelf!), maar wat de Studio 100-creaties betreft, is het hier wel helemaal uit de hand gelopen: nachtlampje, pyjama, boterhamdoos, DVD's, ...

Schone idealen en wat er van overblijft dus.

Warme oproep

2010-03-30T18:38:00.000+02:00

Zoals jullie in de vorig post kunnen lezen, komt Nora's eerste schooldag met rasse schreden dichterbij. En zo ook haar laatste dag in de crèche. Snik.
Ik ben hier al een paar dagen mijn hersenen aan het pijnigen over wat ik zou kunnen maken voor de kindjes van Nora's groep. 't Mag vooral niet te veel werk inkruipen, want - 'k ben er weer vroeg bij - ik zou ze de laatste week van de paasvakantie al nodig hebben. En deze week en komend weekend ben ik drukbezet en zal de naaimachine niet uit de kast gehaald worden. 't Mag ook een niet-naai-projectje zijn hoor! Alle ideeën zijn welkom!

Proefdraaien

2010-03-24T20:30:00.002+01:00

19 april 2010. 't Staat al maanden aangevinkt in mijn agenda. Nora's eerste schooldag. Ik weet niet wat ik er moet van denken. Aan de ene kant ben ik opgelucht, want naar het schijnt heeft schoolgaan een positieve invloed op het peuterpuberen. Aan de andere kant: 't is gedaan, fini, done, ... mijn kleine meisje. 't Zal nu met reuzesprongen vooruit gaan, en voor ik het weet lig ik 's nachts wakker omdat mijn dochter nu nog niet thuis is. Ik word er helemaal emotioneel van. Maar aangezien het leven verdergaat, moet ik mij er bij neerleggen en ga ik morgen met de dochter een namiddagje proefdraaien in de kleuterklas. Ben echt benieuwd hoe het er daar aan toe zal gaan. Wegens de superdeluxe-echt-goed-uitgedokterde-en-vooral-supereerlijke grootstedelijke inschrijvingspolitiek van de Stad Gent (maar dat is dan mijn emotioneel ingegeven en vooral extreem subjectieve mening) is het niet de school van onze eerste keuze waar we al eens een lesje meegevolgd hadden en weten we niet goed wat te verwachten. Onze eerste indruk bij de inschrijving was heel positief... nu nog afwachten hoe het er morgen aan toe gaat. Ik heb alvast een voorraad papieren zakdoeken in de sjakosj gestoken. Wat gaat dat geven op D-day?

Retro-tuniekske

2010-03-22T21:36:00.002+01:00

Zondag ging ik naar een uitverkoop van Fred en Ginger, Kiekeboe, Nijntje, Limon, Hilde en Co en nog allerlei andere toffe (maar dure) merken. Uitverkopen... you never know what you're gonna get. Ofwel is het een stapel oude, gedemodeerde vodden, ofwel is het woord "uitverkoop" absoluut niet evenredig met de gehanteerde prijzen, ofwel... heb je geluk. Zoals ik zondag. Super-uitverkoop, echt de moeite waard. Ik was van plan daar een half uurtje te blijven, maar toen ik daar met een vriendin arriveerde, was het eerste wat we tegen elkaar zeiden "hier gaan wij nooit op een half uur buiten zijn". En 't was geen leugen... anderhalf uur hebben we eindeloze rekken met kleertjes doorgespit, en omdat we beiden andere verplichtingen hadden, gingen we dan maar naar huis - met pijn in het hart welteverstaan.

Ik zag daar een super koddig tuniekje voor Nora, maar dat was dan wel nog vrij prijzig en net op 't nippertje qua maat. Nu zou het nog gaan, maar tegen de zomer waarschijnlijk niet meer. Dus maakte ik vandaag zelf een tuniekske voor de dochter.

Het stofje ligt hier al eeuwen en komt oorspronkelijk uit mijn oma's stoffenkast. Mijn oma naait als sinds jaar en dag en ze is bijna 84. Dus haar stoffencollectie is immens!!! Het patroontje is weer eens volledig uit mijn duim gezogen. Nora heeft het nog niet gepast, dus 'k hoop dat het iets of wat haar maat is, anders moet ik eens een give-awayke doen hé ;-). Het bovenstukje is met een beleg omdat ik dat toch properder vind. Aan de voorzijde heb ik er een randje biais tussen gestikt, voor de lol en om het wat speelser te maken. Aan de achterkant heb ik er toch een elastiek ingenaaid, want ik ben van mening dat een kledingstuk zoals dit mooi moet aansluiten, zeker als het in de zomer zonder t-shirt gedragen wordt (en dat is de bedoeling). Vooraan zit er ook een omgekeerde stolpplooi (zal ook wel een naam hebben, maar zou begot niet weten hoe dat noemt - iemand?) omdat het dan wat beter valt. Het stofje is namelijk tamelijk stug. Voor de rest mag er niet te nauw naar de afwerking gekeken worden, want 't zat op een uurke of twee in elkaar en het is er een beetje aan te zien.
Ah ja, en de kleuren zijn ook veel minder somber dan de foto's doen vermoeden.

Iedereen die op de hoogte wil gehouden worden van de volgende uitverkoop, laat maar weten hé!

Moeders voor moeders

2010-03-21T19:53:00.003+01:00

Herinneren jullie zich dit nog?
Wel, dit is wat ik - eindelijk - maakte:
- twee fopspeendoekjes, die ik in den duik ga moeten opsturen, want Nora snapt niet dat ze niet voor haar zijn en loopt er constant mee weg. Dit projectje was heel rap geklonken. Vier cirkeltjes (of wat er voor moet doorgaan), twee satijnen eindjes lint en samenstikken.

- een slab met mouwen (alweer gaat alle eer naar haar). Dit projectje was zweten geblazen. Pfoewie, ik ben daar dus weken geleden eens aan begonnen en heb toen zodanig gevloekt op de biais en de mouwen dat ik de slab in een hoekje in de stoffenkast had weggemoffeld. Aangezien ik mijn twee fopspeendoekjes maar povertjes vond om op te sturen, besliste ik om de slab voor eens en altijd af te werken (ze was voor Remi bedoeld, maar die is zodanig gegroeid dat de mouwen al rijkelijk te kort zijn). Ik wou de mouwen ook afwerken met biais, zoals bij Meisjesmama, maar dat ging langs geen kanten, dus ze zijn gewoon omgestikt. Ik kan ze ook nog altijd proberen verkopen op E-bay voor schandalig veel geld natuurlijk (knipoog).

Eindelijk lente!!

2010-03-17T20:42:00.000+01:00

Deze namiddag was het moeder-dochterdag. Samen naar de stad om zomerkleertjes, schoenen (ik laat me niet meer vangen, zoals vorig jaar toen ik vlak voor de zomer nog sandaaltjes voor Nora nodig had en ik gans Groot Gent heb afgelopen op zoek naar het perfecte paar), en een pannenkoek.

't Was leuk en gezellig (minus enkele peuterpubercrisiskes die vrij vlug bezworen waren). De lente, het doet toch wat met de bevolking, iedereen is veel vrolijker en plots zijn de chagrijnige gezichten heel ver te zoeken. Leuk leuk leuk. Ik merk het op 't werk ook: iedereen heeft zin een een babbel. Waar het tot vorige week allemaal "ik ben de winter beu, grmbl, zucht, grrrr, blaas" was dat de klok sloeg, is het nu "hoe is het met de kindjes, lach, giechel?".

Enfin, meer heb ik niet te melden. Ik ben gewoon blij dat het eindelijk lente is!

En ziehier de buit (een dame moet toch schoenen hebben niet waar?):

Yes we can!

2010-03-15T22:40:00.006+01:00

Projectje nummer twee is een feit: het stolpplooikleedje voor Nora. Weken heb ik er over gepiekerd. Zou ik er aan beginnen of niet. Mijn enige wapenfeit was tot op vandaag een cirkelrokje en laat dat nu in feite niet zo moeilijk zijn. Na lang treuzelen en wat peptalk van Liezelmoedertje, begon ik er aan. Ik tekende eerst een patroon (Jawel, ik. Ik tekende een patroon. Noot aan de lezers: ik haat patronen, ik doe daar normaal niet aan mee), want ik wou dit echt wel tot een goed einde brengen. Ten eerste omdat ik het een supermooi modelletje vind, en ten tweede omdat ik mezelf Vermiljoen-stofjes beloofd had, indien dit kleedje zou lukken. Ik baseerde me op een bestaand - te klein - kleedje van Nora en telde er overal een paar centimeter bij.
Ziehier het resultaat:

Het was de eerste keer dat ik met een beleg werkte, en ik volgde deze schitterende handleiding. Mijn eerste poging mislukte - dat komt er van als je de handleiding niet goed leest - maar dankzij de knipjestheorie kwam alles tot een goed einde. De stolpplooi dokterde ik zelf uit, ik maakte eerst een papieren versie en deed dan net hetzelfde met mijn stof.

Nu twijfel ik nog over één ding, zou ik het nog zo afwerken, of laat ik het zoals het is? Ik vind het wel mooi met het bandje, omdat het dan ook minder opvalt dat de bollekes niet overeen komen. Aan de andere kant, als ik daar nu nog zo een froezelrandje moet opstikken, moet ik de zijnaden weer losdoen.

Ah ja, nog aan laatste woord van dank aan Liesel voor 't vertrouwen ;-)

En heb ik Vermiljoenstofjes verdiend of niet?

Mèt model

2010-03-09T21:41:00.000+01:00

Het cirkelrokje, met de gelukkige eigenaar (net uit bed en uit de douche):

Het volgende projectje is het stolpplooikleedje à la Liezelmoedertje, maar ik durf er niet aan beginnen. Ben mezelf nog een beetje moed aan het in-bloggen (blogs lezen, patroontjes bekijken, opzoeken wat een paspel is *bloos*,...). Ik zag zondag op de beurs "Fun For Kids" trouwens de wondermooie stofjes van Vermiljoen. Ik heb er mezelf een paar beloofd als het kleedje lukt... duimen dus.

Cirkelrokje

2010-03-03T22:46:00.002+01:00

Voor mijn eerste echte projectje, besliste ik om een cirkelrokje te maken. Zag er gemakkelijk uit vond ik.
Het idee haalde ik bij Meisjesmama, en via haar blog kwam ik terecht op de blog van Mme Zsazsa, alwaar ik een schoon uitgetekende handleiding vond. Bij deze, merci voor de super handleiding, maar wiskunde en ik, das geen grote liefde, dus passers en berekeningen dat was me iets te veel van het goede. Per slot van rekening zag het er dus gemakkelijk uit - vond ik.
Bij één van Meisjesmama's commentaren zag ik dat zij "gewoon een gaatje knipt en dat steeds groter maakt" en dat was al wat meer my cup of tea.

Achteraf gezien had ik toch beter de wiskundige methode toegepast (heb Nico al opgedragen dringend zijn passer van onder 't stof te halen), want het tot stand komen van 't rokske heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Eerst had ik de cirkel volledig verkeerd geknipt (ja! dat kan dus!), waardoor ik dus een stuk aan de onderkant moest aanzetten (vandaar de biais). Het stukske stof waaruit dit rokje tot stand kwam was amper 50 cm groot, dus veel had ik niet over. De tailleband knipte ik ook verkeerd (ja! kan dus ook!!). Ik heb een smalle dochter, maar de tailleband die ik eerst knipte, paste nog niet rond één van haar billekes. Ik moest dus de tailleband recupereren uit allerlei kleine restjes, maar aangezien die toch gefronst is door de rekker, valt dat niet echt op. Ik brak twee naalden op het proberen samenstikken van de elastiek die in de tailleband moest... Zucht. Maar, na veel gevloek, getorn, en een binnenkant waar ge best niet te dicht naar kijkt, is dit het resultaat (nog zonder model, want die lag al lang in dromenland):

Ik vind dat ons Sylvia goed werk geleverd heeft.

Sylvia

2010-03-03T22:29:00.000+01:00

Vandaag mocht ik ze gaan halen. Wie? Awel, ons Sylvia...

Ons Sylvia is mijn nieuwste naaimachine: een Husqvarna 113 model "Sylvia". Heel nieuw is ze eigenlijk niet. Mijn schoonmama kocht ze ooit om eens "een broek af te knippen en om te zomen". Het was geen goedkoop geval, want als mijn schoonmama iets doet, dat doet ze het goed. Om een lang verhaal kort te maken: op een dag werd ons Sylvia uitgeleend, en toen ik een paar maanden geleden besloot om terug te gaan naaien, werd de naaimachine uiteindelijk terugbezorgd aan de rechtmatige eigenaar. Jammer genoeg in zeer povere staat. Ik bracht Sylvia vorige week naar de naaidokter in Ledeberg en na een volledig revisie mocht ik ze vandaag mee naar huis nemen.

Tot gisteren naaide ik dus op een Primera uit den Aldi. Geen slecht woord over den Aldi, maar van naaimachines hebben ze weinig kaas gegeten. Om "een broek af te knippen en weer om te zomen" is ze ideaal, maar voor het - ahum - betere werk, voldeed ze niet. Ik had ook een probleem met de draadspanning dat ik niet opgelost kreeg. Dus vandaag verhuisde de Primera terug naar schoonmama en staat ons Sylvia hier nu te blinken op de keukentafel. Jongens, wat een verschil. Stil dat die is! En ik heb een lichtje (jipie!!). En 't belangrijkste, ze naait gewoon stukken beter... Dus: lang leve ons Sylvia, ze is misschien niet meer van de jongste, maar ik kan ze nu al niet meer missen!

Een goed doel...

2010-02-23T18:50:00.000+01:00

Via haar kwam ik hier terecht.
Dus aan al mijn bloglezers: meedoen is de boodschap!

Peuterpuberen in het kwadraat

2010-02-22T12:30:00.003+01:00

Kan er mij alstublieft iemand zeggen wat ge kunt aanvangen met een extreem peuterpuberende peuter?
Het is hier niet meer te doen met Nora. Hoe lief en braaf en content en gelukkig ze twee jaar aan een stuk was (de eerst zes reflux-weken van haar leventje niet meegeteld), zo stout, hangerig en onhandelbaar is ze nu. Ze wil constant haar tuut, terwijl een paar maanden geleden de tuut zonder probleem verbannen werd naar de slaapkamer en alleen ook nog daar mocht gebruikt worden. Als ze nu om haar tuut vraagt en ik hou voet bij stuk, dan is het kot te klein. Uiteindelijk geeft een mens dan toe (pedagogisch onverantwoord - ik weet het, maar soms wil een mens eens een paar minuten geen gekrijs), maar na vijf minuten is het weer iets anders. Luisteren staat niet in haar woordenboek en spelen interesseert haar hoegenaamd niet, ze haalt wel al haar speelgoed uit om er dan eens goed in te sjotten, het niet te willen opruimen, en weer om iets anders te beginnen zagen. Natte onderbroekjes zijn tegenwoordig ook schering en inslag. Ik zou al denken dat het iets met de komst van Remi te maken heeft, maar die is nu ondertussen ook al bijna zeven maanden en ze is er zo zot van! Ze heeft daar nog nooit een probleem mee gehad. Eerlijk, zo had ik me mijn vrije maandagen niet voorgesteld. Uiteindelijk verlies ik dan mijn geduld (wat ik gezworen had nooit te doen - voor ik kinders had weliswaar, nu weet ik beter) en begint het schaapke hartverscheurend te huilen (daar is ze dus een krak in momenteel), waarop ik dan weer verschrikkleijk veel medelijden met haar krijg, want daar is ze ook een krak in, met zo van die betraande puppy-oogkes naar mij staan kijken. Pffff, opvoeden... het is toch met vallen en opstaan ze.

Op den duur denk ik al dat er echt iets met haar scheelt. Maar om nu direct naar de dokter te lopen en daar weer als overbezorgde moeder versleten te worden, daar heb ik nu efkens geen zin in.

PS: bijgevoegde foto is getrokken in de crèche, want daar is ze blijkbaar altijd de gemakkelijkste op àlle gebied. Zie dat eerste-communicantsnoetje... je zou toch smelten. Hoe kan dat thuis nu zo in een duivelke veranderen???? En toch zie ik ze doodgraag... ook al haalt ze momenteel het bloed vanonder mijn nagels:-))))

Frotterke

2010-02-21T23:06:00.003+01:00

Nora is een frotterke, die loopt ganse dagen te wrijven over alle labels in haar kleren, die van haar broertje, die van ons, ...
Ik kocht ooit een labeldoekje van het merke Label Label, maar na al dat gefrot, moet dat af en toe ook eens gewassen worden. Dus vandaag maakte ik een reservedoekje - of waar luie zondagen allemaal niet goed voor zijn. En content dat Nora er mee is! Het originele doekje mocht zonder tegenstribbelen de wasmachine in!

Ik ben dan vanavond ook nog begonnen aan een cirkelrokje voor Nora, maar ik heb het daarnet opgegeven, want alles begon in het honderd te lopen. Ik dacht "dat ziet er simpel uit". Heb ik eventjes verkeerd gedacht. Binnenkort meer...

Update (22/02/2010): Het doekske bleek niet zo goed bestand tegen het "frotten". Mijn eigen schuld, ik had de naden heel dicht bij het stiksel afgeknipt, omdat de roodkapjesstof nogal dun is en je er dus de randen door kon zien. De satijnen linten waren dus aan de binnenzijde maar een millimeter of zo lang, en ieder zichzelf respecterend naaister weet dat dat super uitfritselt (als dat al een werkwoord is). Dus twee van de 12 labels moesten er vandaag al aan geloven. Ik heb gans de boel opnieuw gestikt en de randen groter gelaten. Nu is het perfect (naar mijn normen).

Ik kwam, ik zag en ik kocht...

2010-02-20T09:12:00.000+01:00

Het Stoffenspektakel, al veel over horen zeggen, maar tot gisteren had ik het nog niet zelf meegemaakt. Amaai, zo veel stofkes! Zoiets zou er gewoon altijd moeten zijn.

Ziehier de buit:

En ziehier de plannen:

- Roodkapjesstofje: een nieuw labeldoekje voor Nora, en nog wat andere prullaria.

- Vichy-ruit: rokje voor Nora, zoals ik er hier één zag.

- Bloemetjesstofje: rokje voor Nora, model nog te bepalen.

- Bruin met roze stippen: kleedje voor Nora dat er hopelijk ooit zo zal uitzien, maar ik denk dat het gewoon veeeeel te hoog gegrepen is.

- Blauw met witte stippen: rok voor mezelf, zo enen.

Pfffff, en nu nog een nieuwe naaimachine, want mijn huidige is er één die ik in bruikleen heb van de schoonmama, en het is niet zo een goeie. Er is iets mis met de draadspanning en ik krijg het niet meer goed. Dus nu ben ik op zoek naar een simpel modelleke om bovenstaande projecten tot een goed einde te brengen. Alle tips zijn meer dan welkom, want jullie hebben hier met een leek te doen.

Pasta (niet zo) Pronto

2010-02-18T20:33:00.001+01:00

Heerlijk pastarecept, voor de liefhebbers:

Ingrediënten:

- verse spinazie

- een doosje kerstomaatjes

- een handvol pijnboompitten

- een doosje champignons

- penne

- een doosje smeerbare geitenkaas (à la Chavroux)

- een brikpakje Alpro Soya room

- verse parmezaanse kaas

- een kleine courgette

- peper en zout

- olijfolie

Bereiding:

Spinazie stomen en eens gestoomd is, laten uitlekken.

Champignons aanbakken, en op het einde de in blokjes gesneden courgette toevoegen (zodat die niet platgekookt zijn).

Nog later de in 4 gesneden kerstomaatjes toevoegen zodat ze enkel warm zijn, maar niet gestoofd.

De pijnboompitten roosteren.

De geitenkaas en de room door elkaar mixen en peper en zout toevoegen.

Ondertussen de penne al dente koken.

Eens de penne gekookt is, beetje olijfolie doorroeren. Spinazie, champignons, kerstomaatjes, courgettes, pijnboompitten eronder roeren. Net voor het opdienen het geitenkaas-roommengsel toevoegen.

Opdienen met vers geraspte parmezaanse kaas. En ... smullen maar.

't Is niet bepaald een snelle hap, maar 't is wel de moeite. Ah ja, en jullie zien ook geen hoeveelheden bij de ingrediënten. Dat is omdat ik daar niet aan meedoe.

Toeval is...

2010-02-15T20:30:00.002+01:00

... op Valentijnsdag patatten staan schillen en er zo eentje uit de zak halen:

Liefde is... uw lief die er een foto van trekt, speciaal omdat het Valentijn is. Maar anders doen wij daar helemaal niet aan mee ze ;-)

Carnaval bis

2010-02-13T21:46:00.005+01:00

Voor Remi werd het dit - een draakje:

Met dank aan Meisjesmama voor de tip! Ik gebruikte een felgroen jasje dat ik nog liggen had, knipte het kapje open en naaide er stekels tussen. Omdat ik het nog niet af vond, naaide ik er ook een staartje aan. De stekels en het staartje zijn gewoon uitgeknipt uit een velletje vilt.

Nora's Pippi Langkouskleedje werd ook nog opgefleurd met een paar lapjes vilt. Want na het bekijken van de zoveelste aflevering op Kzoom, kwam ik tot de ontdekking dat het bij de "echte" Pippi ook zo is!

De foto's trekken er niet op, maar foto's van de mini's in hun carnavals-outfit zijn onderweg!

Hoezee!

2010-02-11T21:54:00.000+01:00

Eindelijk een foto van Remi waarop hij lacht én recht in de camera kijkt.
't Baaske is namelijk een beetje cameraschuw.

Sneeeeeeeeeeuw

2010-02-10T22:10:00.002+01:00

Twee centimeter sneeuw en gans België ligt plat. OK, ik overdrijf een beetje, maar toch. Ik vind het hilarisch.

Ik hou van sneeuw omdat:
- als je 's morgens de gordijnen opentrekt en de laag sneeuw is nog smetteloos, de wereld er zo vredig uitziet. En zo stil... Alsof alle geluid gedempt wordt.
- als je in de sneeuw naar het werk rijdt aan 20 km per uur, je heel wat dingen ziet onderweg waar je anders geen oog/tijd voor hebt.
- iedereen veel hoffelijker is op de baan (inclusief mezelf).
- Nora dan zegt: "mama, allemaal neeuw, alle wit".
- Nora en Remi's kaakjes er als rode appeltjes uitzien. Om in te bijten...
- het dan niet erg is om te laat op het werk te arriveren.

Ik hou niet van de sneeuw omdat:
- ik het graag warm heb en sneeuw per definitie met kou gepaard gaat.
- ook al gooien ze in België ~~kilo's~~ tonnen strooizout op de wegen (of dat wordt toch beweerd door de bevoegde ministers), de banen er toch verraderlijk glad bij liggen. Eén accident de parcours om de zoveel jaar is genoeg.
- sneeuw er voor zorgt dat ik meer schoenen moet poetsen.

En nu mag de zomer komen...

Perfect!

2010-02-04T21:18:00.006+01:00

Ik herinner het mij nog alsof het gisteren was, maar het is dan ook nog niet zo lang geleden. Maandagavond, rond half negen. Nora in bed, Nico les gaan geven, en ik - 27 weken zwanger - met de voetjes omhoog in de zetel. Telefoon, de gynaecoloog. Caroline, ik vrees dat ik slecht nieuws voor jullie heb. Slik.

Ergens tussen de 21e en 25e week van mijn zwangerschap werd ik besmet met het cytomegalie-virus. Ik wist dat ik niet immuun was, en ik lette dan ook echt op wat ik deed. Nora's pampers verversen stond gelijk aan handen grondig wassen en ontsmetten met anti-bacteriële handgel. Eten of drinken delen met Nora was uit den boze, alsook elkaar kusjes geven op de mond :-( Maar op de één of andere manier, werd ik toch besmet. 't Is gewoon pech hebben, zei de gynaecoloog, en maak je vooral niet te veel zorgen. Ja, tarara.

De zwangerschap was gelukkig ver genoeg gevorderd, dus de kans op orgaanschade was vrijwel onbestaande, en dat bleek ook uit een speciale echografie. Maar voor andere gevolgen (schade aan de oogjes, gehoorschade,...) was het bang afwachten. Letterlijk afwachten... tot de dag van de geboorte. Want pas dan weet je waar je aan toe bent. Drie maanden stress en zorgen.

Om een lang verhaal kort te maken: Remi werd geboren, een maand te vroeg, en hij was "klinisch" perfect (om het met de woorden van de pediater te zeggen) maar hij was wel besmet. De gehoortest van K&G werd vroeger dan gewoonlijk uitgevoerd en zijn gehoor werd picobello bevonden (oef!). Op de leeftijd van drie weken werd hij onderzocht op de afdeling neonatologie van het UZ. Hij werd geprikt, gescand, gesondeerd in zijn maagje... en weer perfect bevonden (oef!). Toen hij 2,5 maanden was, werd zijn gehoor opnieuw getest en bleek hij beter te horen dan de gemiddelde baby (oef!). En op de leeftijd van drie maanden werd zijn ontwikkeling getest en bleek hij voor alles perfect op leeftijd te zitten (oef!). Vandaag is hij zes maanden en hij is nog steeds perfect in alle betekenissen van het woord (en om op te eten - eigen kind schoon kind zeker?).
Als ik dan gisteren iemand hoor vertellen dat hij zijn enige zoon verloren is in een verkeersongeval en nooit grootvader zal worden, dan slik ik ook eens... en prijs ik mezelf gelukkig met twee gezonde kinderen. Want ze zijn gezond, en gelukkig. En daarom wij ook.

Carnaval

2010-02-01T22:13:00.004+01:00

't Is een feit: mijn eerste naaiprobeersel sinds lange tijd.

Zo is het tot stand gekomen:

Ieder jaar, zo ergens in de buurt van de Krokusvakantie, is het carnavalsfeestje in de crèche. De eerste keer was Nora verkleed als wit konijn. Ik had toen een wit broekje en wit t-shirtje omgetoverd tot konijnenpak, dat tegen de avond volledig uit elkaar gevallen was.

Het tweede jaar was ik het carnavalsfeestje gewoon compleet uit het oog verloren en ben ik de avond voordien nog vlug de Hema binnen gelopen om deze engelvleugeltjes.

Dit jaar had ik mijn oog laten vallen op een Pippi Langkous kostuum op de officiële Pippi-Langkouswebsite, maar dat was gewoon schandalig duur! Vorige donderdag viel er een reclameblaadje in de bus van de Lidl, met daarin een supergoedkope Pippi Langkous-outfit. Pruik en alles inbegrepen. Ik dus deze morgen naar de Lidl (voor dag en dauw - 'k moest toch naar de garage voor een bestek voor mijn auto. Grmbl) maar lap, alles uitverkocht.

Dus maakte ik maar zelf een kostuum... en dit is het resultaat.

OK, het is verre van perfect. Ik heb echt gesukkeld op de biais, die is schots en scheef. Daar moet ik dus echt weer inkomen. De zakjes heb ik er op gestikt met zigzagsteek, maar dat valt niet echt op. Ik had de zakjes ook graag afgewerkt met biais, maar ik was die echt zo beu, dat ik er dus een eenvoudiger versie van gemaakt heb. De knopen heb ik van een gilet geknipt die ik toch niet veel meer draag. De stof komt van een handdoek. De vlechtjes heb ik vandaag ik de Hema gevonden en de kousen natuurlijk ook. Het is niet echt op en top Pippi Langkous, maar 't komt toch in de buurt hé?

Blikschade

2010-01-28T20:19:00.002+01:00

Voila, ziehier het resultaat van een parkeermanoeuver vandaag. Neen, niet omdat ik niet kan parkeren. Wel omdat er bij het uitrijden van mijn parkeerplaats een niet-reglementair geparkeerde auto in de weg stond die ik niet had gezien. En 't was gebeurd. Grmbl. En omdat ik het manoeuver deed, ben ik vanzelfsprekend in fout.

Soit, er zijn geen gekwetsten, en naast de bumpers heeft enkel mijn ego een deuk opgelopen (ah ja, want dit gebeurde vlak aan het werk en de auto waartegen ik de mijne parkeerde was van een klant - ook dat nog).

En dan te bedenken dat ik een maand geleden nog overwoog om mijn omnium op te zeggen. Phoewie!

Remi

2010-01-26T20:39:00.000+01:00

Vandaag is het aan Remi (ah ja, wat had je gedacht?). Oneliners komen er nog niet uit, dus daar zullen jullie nog eventjes op moeten wachten, maar bij deze wel een paar weetjes.

Remi:

- Een maand te vroeg geboren, maar dat is er niet meer aan te zien.
- 7240 gram op de leeftijd van 5 maanden, in tegenstelling tot grote zus die pas zoveel woog op 7,5 maanden.
- Grote eter dus. Voorlopig hoofzakelijk pap, maar hij doet een dappere poging tot het eten van groentenpap.
- Tongzuigerke. "?????" zal je nu denken. In elk geval was dat wat wij dachten. 't Is vrij simpel: i.p.v. een tuut of zijn duim, zuigt hij op zijn tong. Is op zich niet erg, maar wel heel moeilijk af te leren.
- Knuffelaar.
- Genieterke.
- Smoelentrekker.
- Dikkopje
- Goede slaper.
- Is zot van zijn zus en doet momenteel niks liever dan trekken aan het weinige haar dat op haar hoofdje staat.
- Wordt heel graag bezighouden. Zich alleen bezighouden daarentegen, dat gaat niet zo vlotjes.

Om af te sluiten nog een uitsmijterke van ons Nora:
Als er iets kapot gaat bij papa: "papa maakje?". Als er iets kapot gaat bij de mama: "mama nieuw koopje?". Bij deze is het rollenpatroon in ons huishouden ook ineens duidelijk.

Nora

2010-01-25T21:31:00.000+01:00

Nora:

- Mama beetje bij??? (als antwoord op een boze mama die zegt: ik ben niet blij hoor!)

- Mij pimpompulle, mij liefe-eesbeesje! (toen de eerste windpokken de kop op staken)

- Mij Noja, boetje émietje, papa Iko, mama A-ien. (de gezinsleden opsommend)

- Fikke mannetje (flinke mannetje: als Remi zijn papfles leegdrinkt)

- Boetje eetje laatje montje. (Broertje laat een scheetje met zijn mondje, toen Remi, net thuis en vijf dagen oud, zijn eerste boertje liet in Nora's bijzijn)

- ij, es, zee, akt, nee, tien (5, 6, 7, 8, 9, 10 - 1234 slaat ze altijd over, maar 1234 oetje fa papie zingt ze vlotjes)

- Pampanje, pampanje!!!! (Champagne, hmmm van wie zou ze dat hebben - om misverstanden te vermijden, zij krijgt spuitwater met appelsap)

- Uune kak (Zo ne kak op zijn Gents = Zuu ne kak, als ze op 't potje geweest is)

- Mij ook mostet (vragend naar mosterd, waarbij de mama heel voorzichtig wat mosterd op haar bord deponeerde, die ze dan zonder verpinken naar binnen lepelde).

- Mah nee, mah ja (i.p.v. gewoon neen en ja als je haar een vraag stelt).

- Melk met psjjj psjjj (melk met cacaopoeder)

- Kaatje en Pamiel (Kaatje en Kamiel van Ketnet. Waarom ze wel Kaatje zegt en niet Kamiel is ons een raadsel)

- Neeeeeeeje deu dicht!! (als ze op het potje gaat MOET de deur dicht)

Weetjes:

- knuffeldier

- moedertje

- onderhandelaarster (mij patat ete, dan snoepje?)

- sneukelgat

- zot van haar kleine broertje, maar in den duik wel water in zijn oogskes gieten als ze samen in bad zitten.

- laat Remi geen seconde met rust maar o wee als hij per ongeluk eens tegen haar botst.

- zoentjesgever eerste klas

- verslaafd aan boekjes

- goede slaper

- papa en mama's kindje (juij!)

- eet alles waarvan wij denken "???????": mosterd, balsamicovinaigrette, feta, blauwe schimmelkaas, olijven, ansjovis, ...

- eet voor de rest wreed weinig.

't Is toch zo een lieveke, ook al is ze aan 't peuterpuberen.

Asfalt vs. kasseien

2010-01-21T21:41:00.004+01:00

Bij ons in 't straat is er een vete aan de gang die ondertussen hilarische proporties aanneemt.

Een korte situatieschets: een hele tijd geleden braken ze hier de straat open. Toegegeven, 't was nodig, want er lagen hier nog kasseien uit de oudheid en als er een bus passeerde, of zelfs maar een 4x4 ( enzo zijn er hier nogal veel) stond ons huizeke te daveren op zijn grondvesten uit 1899. De bedoeling was om de kasseien terug te plaatsen, maar dan zonder al de putten en bulten. Het oude treinspoor (ooit was onze straat blijkbaar het middelpunt van een bloeiende kolenhandel, vandaar de treinsporen) zou behouden blijven en als fietspad dienen. Allemaal schone vooruitzichten.

Tot "het verplichte terugplaatsen der kasseien" plots niet zo verplicht meer bleek te zijn en er asfalt werd gegoten in een deel van de straat. En dat was het begin van 't einde.

Een beperkt groepje kassei-adepten is hier namelijk niet mee akkoord. De kasseien zijn blijkbaar geregistreerd als beschermd stadsgezicht en moeten terugkomen. 't Staat ook zo in de bouwvergunning. 't Fijne weet ik er niet van, en wat de bouwvergunning betreft hebben de kassei-aanhangers gelijk. Ik denk dat zowat 90% van de andere straatbewoners gewoon asfalt wil, als je de "asfalt for life"-affiches mag geloven, maar oh neen... das buiten de kasseiers gerekend. Die blijven maar beroep aantekenen, iedere keer dat er een nieuwe asfalt-bouwvergunning wordt afgeleverd. En dat is nu al ontelbaar veel keren gebeurd. Iedere keer wij dus een brief van 't Stad Gent en de Schepen van Openbare Werken, Stadswoningen en Rationeel Energiegebruik (REG) in de bus krijgen met daarop de aankondiging van "een spoedige hervatting der asfaltwerken" tellen wij de dagen af en worden er pronostiekskes opgesteld tot er een brief in de bus valt van 't Stad Gent dat er toch weer beroep is aangetekend en dat de geplande werken jammer genoeg niet doorgaan. Hilarisch gewoon.

En wij? Wij laten het niet aan ons hart komen, want in de tussentijd wonen wij in een doodlopende straat zonder doorgaand verkeer. Lekker rustig. (Voor diegenen die langs het stuk wonen waar ze net niet geraakt zijn met den asfalt zal het waarschijnlijk iets minder plezant zijn). Asfalt of kasseien, 't Doet ons niks jong! Blijf er maar over doorbomen als ge niks anders te doen hebt, zeg ik daarop.

Een broodje kaas

2010-01-19T20:10:00.004+01:00

Vandaag moest ik naar een werk-gerelateerde opleiding. Een mens is nooit te oud om te leren, niet waar?
't Is niet meer wat het geweest is, die opleidingen. De tijd van uitgebreide broodjeslunches met collega's behoort blijkbaar tot het verleden ('t is nu eenmaal overal crisis). Aangezien ik de nota over "breng uw eigen lunchpakket mee" nooit ontvangen had, trok ik met twee collega's naar de plaatselijke supermarkt om een belegd broodje. Slecht idee.

Zij: "wa magt zijn?". Ik: "Een broodje met tonijnsla alstublieft". Zij: "keb geen tonijnsla". Ik: "Een broodje met kaas en groenten dan alstublieft". Zij: "wit of bruin?". Ik: "wit alstublieft". Zij: *zucht* (echt waar, de luidste zucht ooit). Toen begon ze dus met veel enthousiasme aan mijn broodje kaas, zonder groenten. Toen ik er haar vriendelijk en voorzichtig op wees dat ik ook groenten had gevraagd, kreeg ik het broodje net niet naar mijn hoofd geslingerd. Mijn twee mannelijk collega's werden even slecht bediend, dus 't lag alvast niet aan mij. Sommige mensen hebben gewoon geen plezier in hun werk.

Ode aan de zelfstudie.

2010-01-17T22:08:00.002+01:00

In een ver en kinderloos verleden - drie jaar geleden zal het zijn - volgde ik naailes. Jawel, naailes. Op de avondschool. Ik vond dat heel plezant in het begin, schafte zelfs een naaimachine aan. Toen wij na 8 lessen nog steeds aan dezelfde oerlelijke pyjama bezig waren, begon het ferm tegen te steken. Het feit dat ik een stofke met strepen had gekozen, hielp ook niet echt want na vijf minuten werd ik er waarlijk zeeziek van. Het feit dat ik toen drie maanden zwanger was, zal er ook wel iets mee te maken gehad hebben.

Iedere les duurde 4 lesuren, van dewelke ik zo ongeveer een half uur effectief aan het naaien was. Want - zo bleek - de helft van de cursisten kwam maar om de vier lessen eens opdagen en de leerkracht vond het dan nodig om die cursisten privé-les te geven. Waardoor de ijverige studenten die wel iedere week stipt op het appèl waren, met hun vingers zaten te draaien. Ah ja, want 't is niet alsof wij in tussentijd andere opdrachtjes kregen. Enfin, ik heb graag dat het vooruit gaat, dus na vier maanden hield ik het voor bekeken.

Ik heb dus een basis, weet hoe mijn machine werkt, kan vrij goed recht stikken, weet wat biais is, ... maar als ik dan zie wat zij doet ZONDER ooit enige vorm van les gevolgd te hebben, dan val ik steil achterover!! En ik niet alleen... Vandaar mijn ode aan de zelfstudie.

Bij deze ga ik dus mijn voornemen voor 2010 uitbreiden met: terug beginnen naaien, zij het waarschijnlijk met vallen en opstaan!

Wit met rode stippen

2010-01-17T14:44:00.002+01:00

Het is zo ver: exact 14 dagen na Oudejaar - alwaar Nora nogal veel nieuwjaarskuskes uitwisselde met haar vriendje Lars, die op dat moment de windpokken had - heeft de dochter het ook zitten. En nog geen klein beetje. Ik wist echt niet dat er zo veel stipjes op één peuterlijfje konden staan. Eosine is dus onbegonnen werk (en bezigheidstherapie voor de moeders volgens onze huisarts). Echt waar, ze ziet er niet uit: ontelbaar veel windpokken op alle mogelijke plaatsen, zelfs in haar mondje, oren, en in haar haar. Eerst vond ze het allemaal best spannend. Mij lieffe-eesbeesje vond ze van zichzelf. Nu is het heel wat minder. Koorst, slapen doet ze niet, althans niet 's nachts (en bijgevolg wij ook niet), eten ook niet (maar wanneer doet ze dat wel). Het enige dat haar momenteel interesseert is Tikjebel (Tinklebell) en oh wee als iemand den TV uitzet (ook al ligt ze met haar oogjes toe de kleine snoodaard). Oh ja, we zullen het voor één keer maar allemaal door de vingers zien zeker.

En nu maar wachten op het eerste vlekje bij Remi, want tussen hem en zuslief wordt er ook nogal wat afgekust zenne.

De poetsvrouwen-saga.

2010-01-13T18:34:00.005+01:00

Het huishouden... of je het nu wil of niet, er is geen ontkomen aan. Wassen, plassen, strijken, ... het is het lot van zowat iedere vrouw op deze planeet.
Toen wij vier jaar geleden in ons volledig eigenhandig verbouwd en vers geverfd huizeke kwamen wonen, kreeg ik plots een accute aanval van de kuisziekte, en dit tot grote ergernis van Nico. Negen van de tien discussies gingen over mijn kuisgedrag... en als ik er nu op terugkijk was het soms wel wat overdreven. Een heel klein beetje maar hoor.

Na de geboorte van Nora en zoveelste discussie over dweilen en stofzuigen werd ten huize Noremi beslist om een poetsvrouw in dienst te nemen. En toen begon "the never-ending poetsvrouwen story".
Belangrijk detail: ik vind alleen dat mijn huisje proper en goed gekuist is als ik het zelf heb gedaan.

Mijn eerste poetsvrouw (september 2008) is welgeteld één keer komen kuisen. Zoals verwacht was haar idee van proper verre van gelijk aan mijn idee van proper. De vloer beneden zag er nog erger uit of de avond ervoor (nog een belangrijk detail: wij hebben een zwarte tegelvloer, dus die ziet er ALTIJD vuil uit), er was een onverklaarbare matte plek van zo'n dertig centimeter doorsnede naast het aanrecht (die tot op heden nog steeds niet verdwenen is) en wat nog veel erger was: ze had mijn favoriete jeansbroek mee. Echt waar, geen gezever. Toen ik dit ontdekte was ik echt volledig van mijn melk. "Ben je 't wel echt zeker" vroeg Nico. Jaahaaaa, ik heb nu ook weer niet zo'n uitgebreide jeansbroekencollectie dat ik het niet zou merken als er één weg is. OK, 't was geen dure (soldeke van een soldeke) maar 't was wel mijn meest comfortabele. Grrrrr, ik word nog woest, zeker nu ik me net de bedenking maak dat ze vandaag de dag (na twee zwangerschappen) echt wel heel goed van pas zou komen. Toen ik een week later mijn zwarte ceintuur wou aandoen, bleek die ook verdwenen. Ah ja, ze zat in de bewuste jeansbroek. En laat die ceintuur nu net twee keer zo veel gekost hebben als mijn jeansbroek. Watjes dat we zijn hier ten huize Noremi hebben wij het dienstenchequebureau hiervan nooit op de hoogte gebracht. Waarom niet, vraagt elk zinnig mens zich nu waarschijnlijk af? Wel, ten eerste zijn dit serieuze beschuldigingen, alhoewel ik 200% zeker was dat zij er mee weg was. En ten tweede werd de poetsvrouw voor de deur afgezet in een uitgebouwde en verlaagde - en van serieuze luidsprekers voorziene- bolide door haar wederhelft: een potige kerel, met de nodige tatoeages en oorringen en een woeste blik in zijn ogen. Slik. Zoveel was de broek me nu ook niet waard.

Mijn tweede poetsvrouw was een heel ander verhaal. Zij verscheen ten tonele net na de geboorte van Remi (augustus 2009). Met twee kinderen was mijn idee van proper ook al niet meer wat het ooit geweest was, en wonderbaarlijk genoeg was ik wel content van nr. 2. En rap dat die was!! Die had op 2,5 uur gans mijn huis gekuist, dus ik was er nog goedkoop vanaf ook. Enfin, zij klaagde nogal veel over het feit dat het leven als alleenstaande moeder echt wel lastig was (wat ik mij heel goed kan inbeelden). 't Werd op den duur zo erg dat ik (het watje wederom) er echt compassie mee kreeg en al bijna voorstelde dat ze haar zoontje van vier wel mocht meebrengen. Ah ja, nog iets: in die hete augustusmaand van 2009 kwam ze soms wel eens kuisen in een ultrakort en extraspannend minirokje en op hoge plateauzolen (waar Nico dan weer niks op tegen had). Aan dit verhaal kwam een einde toen ze plots niet meer kon komen omdat ze met haar vriend ging samenwonen. Zo alleenstaand bleek ze dus niet te zijn.

Dat brengt ons bij poetsvrouw nummer drie, die ondertussen drie keer geweest is, en waarvan ik tot op vandaag heel tevreden ben... Nico vraagt zich af hoe lang het deze keer zal duren. Ik kan jullie alvast vertellen: als het van mij afhangt voor altijd, want het maakt het leven toch een stuk gemakkelijker!