Geen tijd - maar toch een beetje reklaam.

't Is hier stil...
Geen tijd om te bloggen of te naaien, want veel te veel andere leuken dingen te doen. Zoals daar zijn: Speelstraat, zee, Plopsaland, Ardennen, ...

Na de vakantie beloof ik dat er weer wat schone dingen van onder 't machine zullen rollen... in mooie stofjes, van bij Fabriccity. Allen daarheen.

Krulletjes

Hm, dat begint hier verdacht veel op een nektapijt te lijken...

Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt er de schaar in te zetten.

Wikkel, rimpel, wikkel, rimpel

Ik maakte eens een wikkelrimpelrok, omdat het niet altijd hetzelfde moet zijn.
't Principe is vrij simpel: een rechthoek rimpelen en schoon afwerken:

Dankzij haar prehistorisch uitziende, maar o zo handige rimpelvoet, is het rimpelen een fluitje van een cent. Je krijgt dan eerder kleine plooitjes (om de zoveel steken) maar ik vind het echt super. Jammer genoeg past hij niet op mijn Husqvarna.

Aan de ene kant een drukknoopje, en aan de andere kant een mooi knoopje naar keuze (met dank aan Caroline :-), twee mag ook. De tailleband werd verstevigd met vlieseline (bedankt voor de tip Karolien) omdat het dan allemaal wat mooier valt.

En klaar is kees.

Stofje: Stoffenspektakel.
Dochter: Reuzeblij.

Lentekriebels en vlinders

Er was eens een vriendin die zei: ik heb een keitof kleedje gekocht, volgens mij kunt gij dat namaken. Ze kocht het in een dure kinderwinkel ergens in Gent alwaar ik mij alleen maar begeef in de solden, en dan nog...
Soit, op een woensdagse playdate, terwijl onze dochters zich vermaakten met theeserviesjes, Tinkelbel-kostuums en flamencoschoenen, bekeek ik het kleedje in kwestie eens in detail en dacht: zo moeilijk kan dat toch niet zijn.

Stofjes had ik al dankzij het Stoffenspektakel, het patroon tekende ik met de hand over.

Toen ik dacht: "zo moeilijk kan dat toch niet zijn", had ik wel enkele zaken over het hoofd gezien, zoals daar zijn: een blinde rits en een beleg.

Na een namiddag + avond zwoegen, vloeken, rekenen, puzzelen, lostornen, strijken, meten en zuchten is dit het resultaat:

Met volledig omkeerbaar beleg

überschattige knoopjes (aangezien ik een blinde rits niet zag zitten ondanks de deskundige uitleg op de laatste Ijverige Wijven-bijeenkomst)

En een action shot van de dochter die niet op de foto wou.

Ik wil niet en nog veel meer...

- Ik wil niet
- Dat doet hier pijn (wijst naar haar linkerzijde)
- Mijn neus is vuil
- Mijn oog doet pijn (wrijft in haar rechteroog)
- Ik moet pipi doen
- Ik heb dorst
- Mijn beentjes hebben koud (ze heeft een lange broek aan en het is hier 21°)
- Mijn tong doet pijn
- Ik voel mij niet zo lekker
- Er is geen plaats meer in mijn buik
- Mijn buik doet pijn
- Ik wil een zoen (daar kon ik niet aan weerstaan)
- Dat piekt hier (wijst naar haar ander oog)
- Mijn beentjes doen pijn (misschien van de kou?)
- Dat doet hier pijn (wijst naar haar rechterzijde)

Dit waren deze middag Nora's uitvluchten om niet te moeten eten.
Merk vooral op dat "ik lust dat niet" niet in bovenstaand lijstje voorkomt, dus met mijn kookkunsten is niks mis. Ze wil gewoon niet eten, en iedere middag/avond (afhankelijk van wanneer er een warme maaltijd op tafel staat) is het een helse strijd. Drie jaar en half, net geen dertien kilo. Zucht.

En sinds kort weeg ik haar eten. Gewoon om te weten wat ze binnen heeft. Geen 200 gram mensen. Dat is minder dan de helft van haar kleine broer. Maar die eet ons dan weer arm. En zo is het altijd iets zeker...

Over God en (mijn) klein pierke

Mama haalt Nora uit bad en geeft haar een badhanddoek met kap. Nora slaat theatraal de handdoek om zich heen en zegt, met een vroom gezichtje:
"Ik is Maria".
Mama: "Maria???"
Nora: "Ja, van Jozef".
Mama: ...................
Nora: "En Jozef en Maria eeft ook een baby, maar die is in 't water gefalle..."

Dat komt ervan als er geen plaats meer is in 't Freinetschoolke in de buurt.

Om alle misverstanden te vermijden: wij zijn wel heel content hé van Nora's school, én van Nora's juf.

Soms

Soms... haal ik in den duik Remi nog eens uit zijn bedje om te knuffelen. En als hij dan wakker wordt zeg ik met mijn meest onschuldige gezicht tegen de wederhelft die thuiskomt na een avond les geven "maar hij wou nie slapen".

Soms doe ik dat, ja. Maar hij is zo koddig, en hij wordt zo groot. Dus doe ik dat nu hij nog niet protesteert.

Remi augustus 2009