Colette en Cezar

Voorlopig valt hier weinig, bitter weinig te lezen en te beleven. Gewoon eventjes geen zin. Veel stofjes in de kast, veel belevenissen in het huishouden,... maar geen zin om te naaien, laat staan erover te bloggen.

Bij deze wel wat reclame voor een nieuwe naaiblog: Colette en Cezar. Ze begon pas een goed jaar geleden en maakt de prachtigste dingen. Veel succes met je blog G.!!

Allen daarheen.

En toen... was hij 2!

 Cadeautjes

 Kus van Zus

 Bakfiets

Twee begot. En hij is nog steeds om op te eten, en hij is nog steeds om ter koddigst.
Al is hij wel het levend voorbeeld van de "ik ben twee en ik zeg nee-fase".

Neen, mimietje nie kokam ete.
Neen, mimietje nie patat ete.
Neen, mimietje nie aapak aan.
Neen, mimietje nie mekje drinke.
Neen, mimietje nie boeke lees.
Neen, mimietje nie soene aan.
Neen, mimietje nie bedje.
Neen, neen, neen, neen, neen... honderd keer per dag.

Voor zijn verjaardag huurden we een bakfiets, fiesten langs de polders naar Oostende (vanuit Wenduine welteverstaan, niet vanuit Gent. Zot.), deden een beetje van pizza eten en Theater aan Zee en speeltuin en park enzo. Ik keilde ongewild het fototoestel tegen de grond. Geen foto's meer vanaf dan dus. Nora deed een initiatie-tennisles, en wij kwamen tot de conclusie dat we geen toekomstige Clijster of Henin in huis hebben. Het begon te druppelen, toen regende het, en uiteindelijk regende het pijpenstelen. We fietsten in recordtempo terug naar Wenduine. De laatste vijf kilometer werden we vakkundig begeleid door een huilconcert uit de bakfiets. Ochere dat ventje, en dat op zijn verjaardag.

Om het goed te maken - en omdat we blijkbaar van onszelf vonden dat we er nog niet verzopen genoeg uitzagen - gingen we ook nog zwemmen. 't Was een leuke dag. En Nora wil nog eens gaan bakfiesten. "Maar dan zonder dat het regent".

Liefde...

Ziehier...

Op 't onverwachts naar een stoffenverkoop gaan, en daar deze pareltjes vinden:

Of terug naar je roots op zaterdag, en daar op een rommelmarkt een kraampje tegenkomen met dit, en nog veeeeel meer:

Daar wordt een mens blij van jong...

Nu nog projectjes, en tijd. 

Bye bye Walter, hello Thomas

Aangezien er hier anders voor 't moment niet veel te rapen valt: nog een beetje reclame (maar we gaan er geen gewoonte van maken, dat beloof ik u plechtig).

Op de hoek van de Oude Houtlei en de Hoogstraat of de Poel (of beide), sinds kort:

Voor een heerlijke koffie, gebak om van te likkebaarden, verse broodjes zoals u ze nog nooit proefde en nog veel meer, maar dat laat ik u zelf ontdekken.

Huh?

Ik ben geïrriteerd. En boos eigenlijk.
Maar 't zal wel overgaan.
Omdat mensen soms totaal niet zijn hoe ze zich voordoen te zijn. Jammer. Al had ik wel een licht vermoeden.  A woman's intuition.

Nu ja.

Binnenkort meer naaiprojectjes...
Of fotookes van mijn schatten. Ik zie nog wel.

Happy Birthday to me... (en Nico)

Herinneren jullie je dit verhaal nog?
Wel, 't werd erger en erger... tot het niet meer kon zijn. Veel gevloek wanneer de laptop plots uitviel, en vooral: we hadden op den duur oordopkes nodig en moesten roepen om boven het lawaai dat de laptop maakte uit te komen. Mijn stofzuiger produceert minder decibels...

Dus trakteerden de wederhelft en ik elkaar op een gezamelijk verjaardagscadeau... en wel dit:

Het is wennen... maar we zien elkaar nu al graag. 

A-lijn(tje)

Ik kocht hier een prachtig stofje.
Ik leende een Burda patroontje voor een A-lijn kleedje.
Ik tekende het patroon over op de stof. Ik knipte (maar zei eerst nog vlug een weesgegroetje). Ik knipte een beleg uit dunne witte katoen. Ik zigzagde.
Ik stikte alle delen aan elkaar, en ik hoefde niks (!!) los te tornen.
Ik naaide er een prachtig vintage jaren '80 (valt dat eigenlijk al onder de noemer "vintage"?) knoopje aan, dat ik kreeg van haar.
Ik zoomde om en labelde.
Ik aanschouwde mijn meest perfecte naaisel tot nu toe.
Ik verraste de dochter deze morgen en de dochter zei "allemaal kuikentjes" en was in de wolken.

Ik kwam tot de conclusie dat Burda's maat 104 veel te wijd is voor mijn spillebeen...

Flash forward:
Ik torn los, meet, knip overtollige stof weg en begin volledig opnieuw. Zucht. Al goed dat ik de randen nog niet had doorgestikt.

Foto van kleedje met model krijgen jullie als het wat minder als een patattenzak rond haar mager lijfje hangt.