Over mij

32 jaar, woonachtig met mijn wederhelft in Gent. Mama van schat Nora (°september 2007) en minischat Remi (°augustus 2009) die momenteel het grootste deel van mijn tijd en gedachten in beslag nemen.

E-mailadres

donderdag 21 oktober 2010

Noremi is going dark.

Niet dat er hier niks te melden valt, maar mijn laptop gaf de geest (nog geen twee jaar oud). Er zou iets zijn met "de voeding". 't Zegt me niet veel, maar aan het gezicht van onze laptopdokter te zien, is het vrij ernstig, zoniet ongeneeslijk (lees: te duur om nog te herstellen). Vandaar mijn blogstilte want ik moet nu zo tussendoor op andermans PC/laptop/... mijn blog updaten.

Ondertussen zijn tips over goede, betaalbare laptops die niet na twee jaar de geest geven meer dan welkom.

Update: Den Acer blijkt dan toch niet zò slecht te zijn. 't Was den oplader die de geest had gegeven. Nieuwe oplader gekocht en Macbookdroom in de ijskast gestopt. 

maandag 11 oktober 2010

- loos

Er rollen schone dinges vanonder 't naaimachien in naaiend blogland, alleen niet bij mij.
Niet alleen ben ik stofloos ('t Stoffenspekatkel ging jammer genoeg aan mij voorbij wegens geen verlof meer), maar ik ben ook nog eens inspiratieloos en nog steeds futloos.
En woensdag zijn 't weer Ijverige Wijven in combinatie met een Stoffenruil. Help!

Ik hoop op verbetering en daarmee gepaard gaande: interessantere blogposts.

zondag 3 oktober 2010

Overheerlijke vegetarische groentenlasagne.

Rijkelijk te laat, maar daarom niet minder lekker: mijn bijdrage aan "September Veggiemaand".

Ingrediënten:
10 rijpe tomaten (middelmaat)
1 pak basilicum
1 doosje champignons
5 grote wortels
1 grote ui
2 teentjes look
1/2 glas droge witte wijn
1 pak verse spinazie
1 pot Cottage Cheese (500 gr)
Pecorino of parmezaan
Lasagnevellen

Werkwijze:
Ontvel de tomaten (2 minuutjes in kokend water en dan blussen met koud water) en snij ze in stukken, snij de ui in stukjes en de look ook. Ui en look eventjes fruiten in de boter en blussen met witte wijn. Tomaten toevoegen en laten sudderen tot de tomaten "gesmolten" zijn. Dan verder laten sudderen op laag vuurtje. Je kan de tomatensaus nog mixen indien gewenst, maar dit hoeft zeker niet. Champignons en wortels + peper en zout: stoven. Spinazie met veel peper: stoven. Lasagnevellen kook ik meestal op voorhand (zeer al dente) om niet gare vellen in de lasagne te vermijden.

Neem een grote ovenschotel en puzzel: laag tomatensaus, lasagnevellen, spinazie, cottage cheese, lasagnevellen, tomatensaus, wortel-champignonmix, cottage cheese, verse basilicum, lasagnevellen, tomatensaus. Strooi er dan zeer rijkelijk de pecorino of parmezaan over. 1 uurtje in de oven op 180 graden (als de vellen op voorhand gekookt zijn).

Hier voor u getest en goedgekeurd door vier hongerige volwassenen, een kleuter en een baby!


PS: de voorbereidingstijd en afwas nadien had ik ferm onderschat maar de lasagne is het wel meer dan waard. Ah ja, en zo iets deftig gedresseerd op uw bord krijgen is ook niet evident.

donderdag 30 september 2010

Moe. Moeder. Moest. Moeder dus.

Woensdag 29/09/2010, 09.30 uur: bloedafname bij de huisarts.
Donderdag 30/09/2010, 19.18 uur. Telefoontje naar de huisarts. Leverfunctie goed, nierfunctie goed, cholesterol perfect, suiker goed... Perfect gezond!
OK, pak van mijn hart, maar waarom ben ik dan zo moe? Echt moe. Ik ben nog nooit zo moe geweest.
Wel, blijkbaar omdat ik moeder ben. Volgens de huisarts. Dus 't zal wel waar zijn.

donderdag 23 september 2010

maandag 20 september 2010

Voor Leon

Hij liet eventjes op zich wachten, stoere Leon. Maar op 15 september was hij daar! Een vriendje voor Remi. En eindelijk kon ik mijn eerste flock-maaksels afgeven aan Leon zijn fiere mama, want die lagen al drie weken te blinken in de kast.
Ziehier:

Inspiratie: postkaartjes van bij de Huiszwaluw.

vrijdag 10 september 2010

Krop

't Was de week van de kroppen. Niet van kroppen sla, eerder van kroppen in de keel.

Een krop in de keel vandaag, toen ik met Remi in de wachtkamer van het COS in het UZ vertoefde. Waarom? Daarom. Hij moet namelijk nog ieder jaar op controle om zijn ontwikkeling op te volgen. Daar zat ik dan, in de wachtzaal, met mijn perfect gezonde zoon. Tussen allemaal ouders met niet zo perfecte kindjes. En dat is nog een understatement. Dapper zijn die ouders, daar heb ik geen ander woord voor. Dapper. En elk had zijn verhaal. Een krop in de keel toen een moeder zei "het leven is niet eerlijk". En ik kon dat alleen stilzwijgend beamen. En schuldig slikken, omdat ik met mijn perfect kind in die wachtzaal zat. Ook al hoef ik me daar niet schuldig over te voelen. En toen weer een krop, toen de dokter zei: hij zit voor op zijn leeftijd, en je hoeft hier niet meer terug te komen. Dat was dan een krop van geluk, overschaduwd door de gedachte aan alle andere moeders in de wachtzaal die nog vele jaren terug zullen moeten komen.

Een krop in de keel toen ik dit las. Het leven is inderdaad niet eerlijk.

En dan waren er ook de goede kroppen: iedere morgen, bij het verlaten van Nora's school. Omdat ze daar zo gelukkig is, en enthousiast staat te zwaaien, en iedere avond vraagt "mama, mag ik mogge nog een keer?". Een krop de ochtend van haar derde verjaardag, omdat ze zo content was met een eenvoudig kaartje, wat vlaggen en drie ballonnen aan haar stoel. "Ik ben een pin-sessss". En ook wel omdat ze nu drie is, en niet meer klein, maar groter. Haar hoofd kom bijna boven het aanrecht zag ik zo daarnet.

Voor jullie beginnen denken dat het hier maar een triestige bedoening is ten huize Noremi:
Wij vierden ook feest, voor Nora's verjaardag en zondag breien we daar nog een vervolg aan. Met nichtjes en oma's en opa's en mamie's en papie's en nonkels en tantes.

Ter ere van de jarige maakte mama een cadeautje voor het klaskeukentje:












Een schort, pannenlap en koksmuts, en een heleboel vilten eetwaren (die ik ooit eens bij één van jullie zag, maar ik vind niet terug bij wie), waaronder een krop sla om bij het thema van deze post te blijven. 

En er viel een cadeautje in de bus, waar ik blij van werd, een PIF'je van Mme Li:
Een sleutelhanger voor mezelf. Toevallig kwam die wel heel goed van pas, want mijn sleutelhanger met mijn jetonneke voor in de supermarktkar was afgebroken, en nu heb ik er een nieuwe. Gedaan met vloeken en zoeken naar munstukken van 1, 2 of een halve euro (en die dan net niet vinden, waardoor je bij de eerste de beste passant moet gaan schooien).
Een perfect afgewerkt kleedje in een prachtig stofje voor Nora. "Moooooooooooi" zei ze. Dus meer hoeft dat niet te zijn.

Binnenkort dus ook hier een PIF'je. Beware. Geïnteresseerden kunnen zich al aanmelden.