Blikschade

Voila, ziehier het resultaat van een parkeermanoeuver vandaag. Neen, niet omdat ik niet kan parkeren. Wel omdat er bij het uitrijden van mijn parkeerplaats een niet-reglementair geparkeerde auto in de weg stond die ik niet had gezien. En 't was gebeurd. Grmbl. En omdat ik het manoeuver deed, ben ik vanzelfsprekend in fout.

Soit, er zijn geen gekwetsten, en naast de bumpers heeft enkel mijn ego een deuk opgelopen (ah ja, want dit gebeurde vlak aan het werk en de auto waartegen ik de mijne parkeerde was van een klant - ook dat nog).

En dan te bedenken dat ik een maand geleden nog overwoog om mijn omnium op te zeggen. Phoewie!

Remi

Vandaag is het aan Remi (ah ja, wat had je gedacht?).  Oneliners komen er nog niet uit, dus daar zullen jullie nog eventjes op moeten wachten, maar bij deze wel een paar weetjes.

Remi:

- Een maand te vroeg geboren, maar dat is er niet meer aan te zien.
- 7240 gram op de leeftijd van 5 maanden, in tegenstelling tot grote zus die pas zoveel woog op 7,5 maanden.
- Grote eter dus. Voorlopig hoofzakelijk pap, maar hij doet een dappere poging tot het eten van groentenpap.
- Tongzuigerke. "?????" zal je nu denken. In elk geval was dat wat wij dachten. 't Is vrij simpel: i.p.v. een tuut of zijn duim, zuigt hij op zijn tong. Is op zich niet erg, maar wel heel moeilijk af te leren.
- Knuffelaar.
- Genieterke.
- Smoelentrekker.
- Dikkopje
- Goede slaper.
- Is zot van zijn zus en doet momenteel niks liever dan trekken aan het weinige haar dat op haar hoofdje staat.
- Wordt heel graag bezighouden. Zich alleen bezighouden daarentegen, dat gaat niet zo vlotjes.

Om af te sluiten nog een uitsmijterke van ons Nora:
Als er iets kapot gaat bij papa: "papa maakje?". Als er iets kapot gaat bij de mama: "mama nieuw koopje?". Bij deze is het rollenpatroon in ons huishouden ook ineens duidelijk.

Nora

Nora:

- Mama beetje bij??? (als antwoord op een boze mama die zegt: ik ben niet blij hoor!)

- Mij pimpompulle, mij liefe-eesbeesje! (toen de eerste windpokken de kop op staken)

- Mij Noja, boetje émietje, papa Iko, mama A-ien. (de gezinsleden opsommend)

- Fikke mannetje (flinke mannetje: als Remi zijn papfles leegdrinkt)

- Boetje eetje laatje montje. (Broertje laat een scheetje met zijn mondje, toen Remi, net thuis en vijf dagen oud, zijn eerste boertje liet in Nora's bijzijn)

- ij, es, zee, akt, nee, tien (5, 6, 7, 8, 9, 10 - 1234 slaat ze altijd over, maar 1234 oetje fa papie zingt ze vlotjes)

- Pampanje, pampanje!!!! (Champagne, hmmm van wie zou ze dat hebben -  om misverstanden te vermijden, zij krijgt spuitwater met appelsap)

- Uune kak (Zo ne kak op zijn Gents = Zuu ne kak, als ze op 't potje geweest is)

- Mij ook mostet (vragend naar mosterd, waarbij de mama heel voorzichtig wat mosterd op haar bord deponeerde, die ze dan zonder verpinken naar binnen lepelde).

- Mah nee, mah ja (i.p.v. gewoon neen en ja als je haar een vraag stelt).

- Melk met psjjj psjjj (melk met cacaopoeder)

- Kaatje en Pamiel (Kaatje en Kamiel van Ketnet. Waarom ze wel Kaatje zegt en niet Kamiel is ons een raadsel)

- Neeeeeeeje deu dicht!! (als ze op het potje gaat MOET de deur dicht)

Weetjes:

- knuffeldier

- moedertje

- onderhandelaarster (mij patat ete, dan snoepje?)

- sneukelgat

- zot van haar kleine broertje, maar in den duik wel water in zijn oogskes gieten als ze samen in bad zitten.

- laat Remi geen seconde met rust maar o wee als hij per ongeluk eens tegen haar botst.

- zoentjesgever eerste klas

- verslaafd aan boekjes

- goede slaper

- papa en mama's kindje (juij!)

- eet alles waarvan wij denken "???????": mosterd, balsamicovinaigrette, feta, blauwe schimmelkaas, olijven, ansjovis, ...

- eet voor de rest wreed weinig.

't Is toch zo een lieveke, ook al is ze aan 't peuterpuberen.

Asfalt vs. kasseien

Bij ons in 't straat is er een vete aan de gang die ondertussen hilarische proporties aanneemt.

Een korte situatieschets: een hele tijd geleden braken ze hier de straat open. Toegegeven, 't was nodig, want er lagen hier nog kasseien uit de oudheid en als er een bus passeerde, of zelfs maar een 4x4 ( enzo zijn er hier nogal veel) stond ons huizeke te daveren op zijn grondvesten uit 1899. De bedoeling was om de kasseien terug te plaatsen, maar dan zonder al de putten en bulten. Het oude treinspoor (ooit was onze straat blijkbaar het middelpunt van een bloeiende kolenhandel, vandaar de treinsporen) zou behouden blijven en als fietspad dienen. Allemaal schone vooruitzichten.

Tot "het verplichte terugplaatsen der kasseien"  plots niet zo verplicht meer bleek te zijn en er asfalt werd gegoten in een deel van de straat. En dat was het begin van 't einde.

Een beperkt groepje kassei-adepten is hier namelijk niet mee akkoord. De kasseien zijn blijkbaar geregistreerd als beschermd stadsgezicht en moeten terugkomen. 't Staat ook zo in de bouwvergunning. 't Fijne weet ik er niet van, en wat de bouwvergunning betreft hebben de kassei-aanhangers gelijk. Ik denk dat zowat 90% van de andere straatbewoners gewoon asfalt wil, als je de "asfalt for life"-affiches mag geloven, maar oh neen... das buiten de kasseiers gerekend. Die blijven maar beroep aantekenen, iedere keer dat er een nieuwe asfalt-bouwvergunning wordt afgeleverd. En dat is nu al ontelbaar veel keren gebeurd. Iedere keer wij dus een brief van 't Stad Gent en de Schepen van Openbare Werken, Stadswoningen en Rationeel Energiegebruik (REG) in de bus krijgen met daarop de aankondiging van "een spoedige hervatting der asfaltwerken" tellen wij de dagen af en worden er pronostiekskes opgesteld tot er een brief in de bus valt van 't Stad Gent dat er toch weer beroep is aangetekend en dat de geplande werken jammer genoeg niet doorgaan. Hilarisch gewoon.

En wij? Wij laten het niet aan ons hart komen, want in de tussentijd wonen wij in een doodlopende straat zonder doorgaand verkeer. Lekker rustig. (Voor diegenen die langs het stuk wonen waar ze net niet geraakt zijn met den asfalt zal het waarschijnlijk iets minder plezant zijn). Asfalt of kasseien, 't Doet ons niks jong! Blijf er maar over doorbomen als ge niks anders te doen hebt, zeg ik daarop.

Een broodje kaas

Vandaag moest ik naar een werk-gerelateerde opleiding. Een mens is nooit te oud om te leren, niet waar?
't Is niet meer wat het geweest is, die opleidingen. De tijd van uitgebreide broodjeslunches met collega's behoort blijkbaar tot het verleden ('t is nu eenmaal overal crisis). Aangezien ik de nota over "breng uw eigen lunchpakket mee" nooit ontvangen had, trok ik met twee collega's naar de plaatselijke supermarkt om een belegd broodje. Slecht idee.

Zij: "wa magt zijn?". Ik: "Een broodje met tonijnsla alstublieft". Zij: "keb geen tonijnsla". Ik: "Een broodje met kaas en groenten dan alstublieft". Zij: "wit of bruin?". Ik: "wit alstublieft". Zij: *zucht* (echt waar, de luidste zucht ooit). Toen begon ze dus met veel enthousiasme aan mijn broodje kaas, zonder groenten. Toen ik er haar vriendelijk en voorzichtig op wees dat ik ook groenten had gevraagd, kreeg ik het broodje net niet naar mijn hoofd geslingerd. Mijn twee mannelijk collega's werden even slecht bediend, dus 't lag alvast niet aan mij. Sommige mensen hebben gewoon geen plezier in hun werk.

Ode aan de zelfstudie.

In een ver en kinderloos verleden - drie jaar geleden zal het zijn - volgde ik naailes. Jawel, naailes. Op de avondschool. Ik vond dat heel plezant in het begin, schafte zelfs een naaimachine aan. Toen wij na 8 lessen nog steeds aan dezelfde oerlelijke pyjama bezig waren, begon het ferm tegen te steken. Het feit dat ik een stofke met strepen had gekozen, hielp ook niet echt want na vijf minuten werd ik er waarlijk zeeziek van. Het feit dat ik toen drie maanden zwanger was, zal er ook wel iets mee te maken gehad hebben.

Iedere les duurde 4 lesuren, van dewelke ik zo ongeveer een half uur effectief aan het naaien was. Want - zo bleek - de helft van de cursisten kwam maar om de vier lessen eens opdagen en de leerkracht vond het dan nodig om die cursisten privé-les te geven. Waardoor de ijverige studenten die wel iedere week stipt op het appèl waren, met hun vingers zaten te draaien. Ah ja, want 't is niet alsof wij in tussentijd andere opdrachtjes kregen. Enfin, ik heb graag dat het vooruit gaat, dus na vier maanden hield ik het voor bekeken.

Ik heb dus een basis, weet hoe mijn machine werkt, kan vrij goed recht stikken, weet wat biais is, ... maar als ik dan zie wat zij doet ZONDER ooit enige vorm van les gevolgd te hebben, dan val ik steil achterover!! En ik niet alleen... Vandaar mijn ode aan de zelfstudie.

Bij deze ga ik dus mijn voornemen voor 2010 uitbreiden met: terug beginnen naaien, zij het waarschijnlijk met vallen en opstaan!

Wit met rode stippen

Het is zo ver: exact 14 dagen na Oudejaar - alwaar Nora nogal veel nieuwjaarskuskes uitwisselde met haar vriendje Lars, die op dat moment de windpokken had - heeft de dochter het ook zitten. En nog geen klein beetje. Ik wist echt niet dat er zo veel stipjes op één peuterlijfje konden staan. Eosine is dus onbegonnen werk (en bezigheidstherapie voor de moeders volgens onze huisarts). Echt waar, ze ziet er niet uit: ontelbaar veel windpokken op alle mogelijke plaatsen, zelfs in haar mondje, oren, en in haar haar. Eerst vond ze het allemaal best spannend. Mij lieffe-eesbeesje vond ze van zichzelf. Nu is het heel wat minder. Koorst, slapen doet ze niet, althans niet 's nachts (en bijgevolg wij ook niet), eten ook niet (maar wanneer doet ze dat wel). Het enige dat haar momenteel interesseert is Tikjebel (Tinklebell) en oh wee als iemand den TV uitzet (ook al ligt ze met haar oogjes toe de kleine snoodaard). Oh ja, we zullen het voor één keer maar allemaal door de vingers zien zeker.

En nu maar wachten op het eerste vlekje bij Remi, want tussen hem en zuslief wordt er ook nogal wat afgekust zenne.